เซียมซีหว่องไทซินใบที่ 57 · ขายดอกไม้ได้สวย

ชีวิตคุณรีบไปไหนนักหนา? บทกวีวาดภาพสวยมาก หลังฝนหยุดตก คนใส่รองเท้าไม้เดินไปมาตามถนน ใจคิดเร่งรีบไปไหนสักที่ แต่พอได้ยินเสียงคนขายดอกไม้ตะโกนจากปากตรอกเข้ามา ก็หยุดเดิน ซื้อดอกไม้หนึ่งกิ่ง แล้วเดินช้าๆ ไปอย่างใจเย็น ถนนยังเปียกลื่นจากน้ำฝนนะ แต่พอมีดอกไม้ในมือ ใจก็สบายขึ้น เดินเร็วทำไม คุณรู้ไหมว่าความรีบร้อนบางทีกลับทำให้เราพลาดของดีๆ ไป เหมือนเดินผ่านคนขายดอกไม้โดยไม่สนใจ หรือรีบจนมองไม่เห็นว่าถนนลื่น แล้วไปล้มกันใหญ่ เรื่องนี้เกิดขึ้นในชีวิตจริงบ่อยมาก คุณอาจกำลังรีบปิดดีลสำคัญ หรือกดดันให้ความสัมพันธ์เดินหน้าเร็วขึ้น หรือต้องการคำตอบจากใครบางคนให้เร็วที่สุด แต่ยิ่งเร่ง สถานการณ์ยิ่งซับซ้อน คนอื่นยิ่งหลบ โอกาสดีๆ ยิ่งหลุดลอยไป ลองชะลอจังหวะดูสิ ไม่ใช่หยุดนิ่ง แต่เปลี่ยนจากวิ่งเป็นเดิน จากเร่งเป็นสำรวจ บางทีที่คุณกำลังมองหาอยู่ มันไม่ได้อยู่ข้างหน้าไกลๆ แต่อยู่ตรงข้างๆ ทางที่คุณเดินผ่านมาแล้ว หยุดฟังเสียงรอบตัวบ้าง ใส่ใจกับสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ที่เคยมองข้าม ความสำเร็จในงานไม่จำเป็นต้องมาจากการแข่งกับเวลา บางทีการใช้เวลาคุยกับเพื่อนร่วมงานนานขึ้นหน่อย หรือนั่งคิดทบทวนแผนงานอีกครั้ง กลับให้ผลดีกว่าการรีบส่งงานไปเลย