賣花得美

พอใจแล้ว อย่าเร่งร้อน บทกลอนวาดภาพให้เห็นคนคนหนึ่งเดินตึ่กๆ บนถนนหลังฝนตก เสียงรองเท้าไม้เคาะพื้นไม่หยุด จนได้ยินเสียงชายขายดอกไม้จากตรอกลึก เขาเลยหยุดซื้อดอกหนึ่ง แล้วเดินช้าลง เก็บดอกไม้ไว้ในมืออย่างระมัดระวัง เรื่องนี้เล่าถึงใครคนหนึ่งที่เดินรีบจนลืมมองซ้ายขวา พอมีสิ่งสวยงามเข้ามา ถึงค่อยรู้ว่าต้องเดินช้าลง ไม่ใช่เพราะกลัวลื่น แต่เพราะมีสิพอใหม่ที่อยากดูแล การเรียนของคุณเป็นแบบนี้แน่นอน เดินรีบมาตลอด ไล่ตามเกรด ไล่ตามเพื่อน ไล่ตามเวลา แต่ความจริงแล้วสิ่งที่มีค่าที่สุดไม่ได้อยู่ในความเร็ว อยู่ในตรอกเล็กๆ ที่คุณจะพลาดถ้าเดินเร็วเกินไป วิชาที่คิดว่าง่าย อาจารย์ที่ดูธรรมดา หนังสือเล่มเก่าๆ ในมุมห้องสมุด บางทีพอคุณหยุดฟังสักครู่ จะได้ยินเสียงเรียกจากที่ลึกๆ ที่บอกว่า "นี่ไง สิ่งที่เธอตามหา" ตอนนี้คุณอาจรู้สึกว่าต้องเร่งให้ทันใครบางคน แต่ช้าก่อนนะ ฝนเพิ่งหยุด อากาศเย็นสบาย ถนนยังลื่น เดินช้าๆ ดีกว่า อย่าไปดูแค่ปลายทาง มองซ้ายขวางบ้าง มองให้ดีๆ ในตรอกที่คุณเดินผ่านทุกวัน อาจมีดอกไม้รอคุณอยู่