เกี่ยวกับจาง — kaucim.ai เซียมซีหว่องไทซิน 21 ปีประสบการณ์

ผมแซ่จาง ไม่ต้องเรียกอาจารย์ คนที่ตั้งตัวเป็นอาจารย์บนถนนนี้มีเยอะเกินไป เปลี่ยนป้ายชื่อร้านบ่อยเกินไป ทำได้สามถึงห้าปีก็หายไป

ถ้าคุณอยากฟังว่าหุ้นตัวไหนจะขึ้น หรือความสัมพันธ์จะลงเอย — กรุณาเก็บเงินหนึ่งร้อยแปดสิบเหรียญฮ่องกงนั้นกลับไปก่อน ป้าที่ขายธูปหน้าวัดขายดอกละห้าเหรียญ ถ้าคุณแค่อยากสบายใจ แม่ค้าคุ้มกว่าผม คุณยังเปิดมือถือถาม AI ได้ มันตอบในวินาทีเดียว ตัวอักษรเรียบเรียงดี ลื่นกว่าผมเขียนอีก

ผมไม่ได้เกษียณเพราะชีวิตดี

ปี 2003 หลังโรคซาร์สเพิ่งผ่าน ผมทำซัพพอร์ต IT บริษัทแห่งหนึ่งย่านเซ็นทรัล อายุสามสิบห้า โดนเลย์ออฟรอบที่สอง พนักงาน HR ผู้หญิงที่ส่งเอกสารให้ผม มือสั่น — เธอเองก็ออกในเดือนถัดมา หลังจากนั้นเจอเธออีกครั้งบนถนน ไม่ได้ทักทายกัน

ตอนนั้นอยู่ห้องเช่าเล็กๆ ในซำซุ้ยปอ สามสิบกว่าตารางฟุต หันหน้าออกซอยหลังบ้าน ตกงานสองเดือน ในธนาคารเหลือสองพันกว่า นอนไม่หลับทุกคืน

บ่ายวันไหว้พระจันทร์ ผมเดินจากไลชีกอกไปวัดหว่องไทซิน เดินกว่าหนึ่งชั่วโมง ไม่ใช่เพราะศรัทธา ประหยัดค่ารถเมล์

เขย่ากระบอกเซียมซีไปนาน ออกมาใบที่สามสิบสอง ปานกลาง ซู่อู่เลี้ยงแกะ บทกวีสี่บรรทัด:

ผมไม่ได้ไปจ้างใครให้ทำนาย ใบเซียมซีห้าเหรียญ เก็บกลับห้องเช่าเอง ผ่านตลาดซื้อลูกชิ้นปลาแกง สามเหรียญ คืนนั้นนั่งบนเตียงไม้ อ่านบทกวีสี่บรรทัดนั้นไม่รู้กี่รอบ

ตอนแรกอยากรู้เมื่อไหร่จะมีงาน อ่านรอบที่สี่ที่ห้าถึงสังเกตว่า ในบทกวีนี้ไม่มีเวลา มันแค่บอกว่าซู่อู่อยู่ที่นั่น กินขนสัตว์ กลืนหิมะ ดูแกะ สิบเก้าปี ไม่ได้เขียนว่าเขานับ หวัง หรือถาม

ขอพูดเรื่องหนึ่ง ผมทำเซียมซีให้คนอื่นมายี่สิบเอ็ดปีแล้ว เวลาคนเล่าเรื่องนี้จะฟังดูเหมือนคืนนั้นผมตื่นรู้ จริงๆ ไม่ใช่ คืนนั้นยังนอนไม่หลับ วันรุ่งขึ้นยังไปสัมภาษณ์งาน สามสัปดาห์ต่อมาก็หางานได้ ซ่อมคอมพิวเตอร์ เดือนละแปดพันกว่า

เปิดร้านนี้เป็นเรื่องสองปีต่อมา สาเหตุคือเพื่อนคนหนึ่งจากไป มะเร็งสมอง อายุสามสิบห้า สัปดาห์ที่ไปงานศพผมลาหยุดอยู่บ้าน นั่งอยู่ที่บ้าน ก็รู้สึกว่าสิ่งที่ผมทำมาตลอด — ไปทำงาน ผ่อนบ้าน กังวลว่าจะโดนเลย์ออฟจากงานที่ไม่ได้ชอบเลย — ทุกอย่างไม่ได้มีความหมายอะไร

คำว่า “ตื่นรู้” คนอื่นใส่มาทีหลัง ผมไม่ใช้คำนั้น ผมแค่จำได้ว่าช่วงนั้นไปนั่งที่วัดหว่องไทซินทุกสุดสัปดาห์ ตอนแรกไม่ใช่เพื่อทำมาหากิน แค่นั่ง

จนถึงตอนนี้ยี่สิบเอ็ดปี ผมห้าสิบห้าแล้ว

เรื่องค่าบริการ หนึ่งร้อยแปดสิบเหรียญ ผมยอมรับว่าแพง หน้าวัดมีห้าสิบ ร้านข้างๆ มีร้อย ผมแพงตรงไหน

ผมแพงตรงที่ไม่ตอบส่งๆ ให้คุณ

คนที่มาที่นี่ — ผมไม่ชอบแบบ “ฟีลกู๊ด” ที่เพื่อนๆ บางคนเขียน — ส่วนใหญ่จริงๆ แล้วรู้คำตอบของตัวเองอยู่แล้ว มาขอเซียมซีเพื่อหาผู้มีอำนาจประทับตรา ประทับเสร็จเขาถึงมีกำลังใจไปหย่า ลาออก กลับบ้านบอกแม่ว่าไม่แต่งงาน

สิ่งที่ผมทำ ส่วนใหญ่คือมองตาเขา แล้วพูดสิ่งที่เขารู้อยู่แล้วออกมา ประโยคนี้ไม่ต้องใช้ฝีมือยี่สิบปี

ใช้ยี่สิบปีเรียนรู้ว่าจะไม่พูดอะไรเกินจำเป็น

AI ทำงานนี้ได้ไหม ได้ ทำได้แปดสิบเปอร์เซ็นต์ มันแปลภาษาจีนโบราณแม่นกว่าผม อ้างอิงเยอะกว่า มารยาทดีตลอด แต่มันทำสองอย่างไม่ได้

อย่างแรกคือปฏิเสธ บางครั้งผมบอกคนอื่นว่ากลับมาวันอื่นเถอะ วันนี้ไม่ทำเซียมซีให้ คำพูดแบบนี้เขียนเข้าโปรแกรมไม่ได้ ตัวชี้วัดของโปรแกรมคือความพึงพอใจของลูกค้า

อย่างที่สองคือเงียบ มีคนร้องไห้ต่อหน้าผม คำเซียมซีในตอนนั้นไม่มีความหมาย ผมแค่นั่ง ไม่พูด พูดเพิ่มอีกคำเดียวก็เป็นการล่วงเกิน

สองอย่างนี้ ผมไม่เคยเห็นผลิตภัณฑ์ตัวไหนทำได้จริง

kaucim.ai ผมใช้แล้ว ทำได้ดีทีเดียว แปลภาษาจีนโบราณแม่น รายละเอียดเยอะ ราคาถูก ใช้คนเดียวที่บ้านวันธรรมดาๆ ก็พอ แต่ถ้าคุณอยากได้ตราประทับ — แบบที่ทำให้คุณกล้าตัดสินใจ — สุดท้ายก็ยังต้องหาคน

ไม่จำเป็นต้องเป็นผม อาจเป็นแม่ของคุณ เพื่อนเก่าที่ไม่ได้ติดต่อกันมานานแต่คุณรู้ว่าเธอจะตอบยังไง คนที่คุณไม่ได้นับถือแต่บังเอิญเข้าใจคุณ

ผมเป็นแค่หนึ่งในตัวเลือก ภาษากวางตุ้ง จีนกลาง อังกฤษ ได้หมด ไม่ดูดวงตามวันเดือนปีเกิด ไม่ดูจื๋อเหวย ทำเฉพาะเซียมซีหว่องไทซิน หนึ่งใบหนึ่งร้อยแปดสิบเหรียญ ใช้เวลานานแค่ไหนไม่คิดเพิ่ม