เซียมซีคือกระจก

ยี่สิบเอ็ดปีแล้ว ผมไม่เคยทำนายอะไรให้ใคร

ก่อนวันสารทจีนปีหนึ่ง ผู้หญิงคนหนึ่งอายุประมาณสี่สิบมาหา เธอถามเรื่องการหย่า ไม่ได้บอกเหตุผล ผมก็ไม่ถาม เธอจับใบที่เจ็ดสิบสอง — โชคดีมาก

ผมอ่านบทกวีหนึ่งรอบ แล้วถามเธอว่า ครั้งสุดท้ายที่คุยกับเขาคือเมื่อไหร่ เธอมองออกไปนอกหน้าต่างนานมาก ตอนเดินออกไปตาแดง แต่เดินเร็ว

ไม่ใช่ฝีมือผม สี่ตัวอักษรบนใบเซียมซีไม่ใช่คำตอบ มันคือกุญแจที่เธอใช้เปิดคำตอบของตัวเองที่อยู่ในมือเธอเอง