劉向高中

โอกาสใหญ่มาแล้ว แต่ยังไม่ใช่เวลาชิลล์เฉยๆ นะ! บทกลอนภาพนี้เด็ดมาก "太乙燃藜照讀書" เทพเจ้าไท่อี้เอาหญ้าแห้งมาจุดไฟให้แสง ส่องนักเรียนอ่านหนังสือกลางดึก เห็นภาพมั้ย? ไฟที่มาในยามที่แทบไม่มีหวัง แล้วก็ "十年窗下苦功舒" สิบปีใต้หน้าต่าง ความพยายามเริ่มจะออกผล ลิ่วเสียงหน้า (劉向) นักปราชญ์ชื่อดังในสมัยราชวงศ์ฮั่น ตอนเด็กครอบครัวยากจน กลางคืนอ่านหนังสือไฟฟ้าก็ไม่มี วันหนึ่งมีคุณปู่ผมขาวมาปรากฏตัว บอกว่าตัวเองคือเทพเจ้าไท่อี้ แล้วก็เป่าลมใส่ต้นหญ้าแห้ง หญ้ากลายเป็นไฟส่องสว่างทั้งห้อง คุณปู่เล่าเรื่องให้ฟังทั้งคืน พอใกล้รุ่งก็ทิ้งท้ายว่า "อ่านต่อไป เวลาของเจ้าจะมาเอง" ลิ่วเสียงหน้าจำคำนั้นได้ อ่านหนังสืออีกสิบปี ท้ายที่สุดก็ได้เป็นข้าราชการชั้นสูง กลายเป็นนักวิชาการระดับต้นๆ ของจีน

จุดสำคัญของเรื่องนี้ไม่ใช่แค่ "ทุกข์ใจแล้วจะสำเร็จ" เปล่านะ แต่เป็นเรื่องของแสงไฟที่มาในเวลาที่เหมาะสม เทพเจ้าไม่ได้เอาตำแหน่งมาให้เลย แต่ให้แสงสว่าง ให้เครื่องมือที่จะไปต่อได้ คุณรู้ไหมว่าช่วงที่ยากที่สุดคือตอนไหน? ไม่ใช่ตอนที่ไม่มีผลงาน แต่คือตอนที่แม้แต่เงื่อนไขในการพยายามยังแทบไม่มี แต่พอมีแสงนั้นเข้ามา ทุกอย่างก็เปลี่ยน

ตอนนี้เรื่องงานของคุณก็คล้ายๆ แบบนั้นเลย ไม่ใช่ว่าไม่มีความก้าวหน้าเลย แต่รู้สึกว่าขาดอะไรไปอีกนิดหนึ่ง เหมือนลิ่วเสียงหน้าอ่านหนังสือจนไฟมดเดียว ไม่ใช่เพราะหนังสือไม่ดี ไม่ใช่เพราะคนไม่ขยัน แต่สภาพแวดล้อมมันติดขัดอยู่ตรงไหนสักจุด และที่แย่กว่านั้นคือ คุณรู้ว่าตัวเองทำได้ รู้ว่าโอกาสอยู่ข้างหน้า แต่ช่วงทางนี้เดินยังไงก็ไม่จบสักที

เซียมซีใบ 85 เป็นอันดับ "上吉" โชคชะตาเจ๋งมาก แสงไฟนั้นกำลังจะมา! ที่ต้องทำคือหาคนใหญ่ที่เข้าใจงานคุณจริงๆ มาเป็นพี่เลี้ยงให้ ไม่ใช่เดินเส้นแบบงูๆ ปลาๆ แต่หาคนที่มองเห็นศักยภาพแล้วพร้อมจะสนับสนุนอย่างจริงจัง