王羲之賞菊

ร่างกายเตือนแล้วนะ ให้พักสักหน่อย!

บทกลอนหว่องไทซินใบนี้เล่าภาพสวยๆ ปลากะพงสดใสทำเป็นปลาดิบ ดอกเบญจมาศเหลืองอร่าม เหล้าองุ่นเต็มแก้ว ลมเย็นพัดมาตอนเย็น นั่งเรือรอน้ำขึ้น บรรยากาศดีขนาดนี้เสียดายไปเปล่า หามความสุขไม่รู้จบ

นี่เป็นเรื่องราวของหว่างซี่จื๊ (王羲之) นักเขียนพู่กันระดับเทพสมัยราชวงศ์จิ้น ท่านเป็นคนเขียนหนังสือเก่งที่สุดในจีนตลกาล แต่รู้ไหมว่าความเก่งของท่านมาจากไหน? ไม่ใช่แค่ฝึกเขียนหนังสือทั้งวัน แต่ท่านรู้จักวางพู่กัน ไปชื่นชมธรรมชาติ ดื่มเหล้า ชมดอกไม้ นั่งเรือตกปลา ท่านเข้าใจว่าศิลปะที่แท้จริงเกิดจากใจที่สงบ ร่างกายที่แข็งแรง

ท่านไม่เคยบังคับตัวเองทำอะไรเกินขีดจำกัด กินปลาตอนปลาอร่อย ชมดอกไม้ตอนดอกไม้บาน ดื่มเหล้าตอนอากาศเย็นสบาย เวลาเขียนหนังสือก็เขียนเมื่อใจพร้อม ไม่ใช่เขียนเพราะต้องเขียน นี่แหละเป็นศาสตร์การใช้ชีวิตที่สมดุล

คุณล่ะ ช่วงนี้รู้สึกเหนื่อยล้าง่ายขึ้นใช่ไหม? อาจจะไม่ป่วยเป็นโรคอะไร แต่รู้สึกเหมือนแบตเตอรี่หมด ทำอะไรก็ไม่มีแรง นอนไม่หลับ หรือนอนหลับแล้วตื่นมายังเหนื่อย บางทีอาหารที่เคยชอบกินก็ไม่อร่อยเหมือนเดิม สมาธิก็สั้นลง งานที่เคยทำได้เร็วตอนนี้ต้องใช้เวลานาน

เซียมซีใบนี้บอกว่าร่างกายคุณกำลังส่งสัญญาณมาแล้วนะ ไม่ใช่ป่วยหนัก แต่เป็นการเตือนให้คุณปรับจังหวะชีวิต เหมือนหว่างซี่จื๊ที่รู้ว่าเมื่อไหร่ควรหยุดเขียนหนังสือไปพักผ่อน คุณต้องเรียนรู้ที่จะฟังเสียงร่างกาย

ลองเริ่มจากการปรับเวลากิน เวลานอนให้เป็นระเบียบดูนะ ไม่ต้องเปลี่ยนแปลงใหญ่โต แค่กินข้าวให้ตรงเวลา นอนให้พอเวลา แล้วหาเวลาทำอะไรสักอย่างที่ทำแล้วใจสบาย เหมือนท่านหว่างที่นั่งชมดอกไม้