張騫遇仙姬

ถือของดีแต่ยังไม่เจอคนที่รู้ค่า!

บทกวีเล่าว่า "浮槎月夜到天河" แพไผ่ลอยข้ามฟ้าในคืนจันทร์เต็มดวง ไปถึงทางช้างเผือกเอง เจ้าจางเชียน (張騫) สำรวจเส้นทางไหมเพื่อจักรพรรดิฮั่น เดินทางไปถึงขอบฟ้าตะวันตก 13 ปีเต็ม วันหนึ่งขณะข้ามแม่น้ำใหญ่ เขาลอยแพไผ่ผ่านกระแสน้ำไปเรื่อยๆ จนมาเจอนางทอผ้าบนฟ้า "曾見仙姬織錦梭" หญิงงามกำลังทอผ้าไหมสีรุ้ง เขาเห็นหินก้อนเล็กๆ ใช้กดเครื่องทอ เลยหยิบเอาติดมือกลับมา "石得支機人罕識" หินก้อนนั้นแหละคือสมบัติล้ำค่า แต่กลับมาถึงโลกมนุษย์แล้วไม่มีใครรู้จัk หิน ธรรมดา! จนกว่าจะเจอตงฟางซั่ว (東方朔) นักปราชญ์ผู้เดียวที่รู้ "那知此寶出雲窩" ว่าก้อนหินนี้มาจากบนฟ้าจริงๆ

เรื่องนี้คุ้นๆ ไหม? คุณกำลังเหมือนจางเชียนที่ถือหินก้อนนั้นเดินอยู่เนอะ ความสามารถของคุณ โปรเจ็กต์ที่ทำอยู่ ไอเดียที่คิดไว้ ตอนนี้คนรอบข้างมองแล้วก็เฉยๆ เหมือนก้อนหินธรรมดา ใครจะไปรู้ว่าเป็นของดีจากฟ้า บางทีเจ้านายยังไม่เห็นศักยภาพที่แท้จริง เพื่อนร่วมงานก็ไม่ค่อยใส่ใจ ลูกค้าบางรายยังไม่เข้าใจว่าสิ่งที่คุณเสนอมันพิเศษแค่ไหน เหมือนพกของมีค่าไปงานแต่ไม่มีใครสังเกต รู้สึกท้อไหมล่ะ?

แต่จำไว้นะ แม้จางเชียนถูกคนดูถูกนาน 13 ปีเลย ก็ยังเจอตงฟางซั่วในที่สุด คนที่จะมาบอกว่า "เฮ้ย นี่มันสมบัติจากฟ้าเอง!" ความสามารถของคุณเนี่ย ไม่ใช่ว่าไม่ดี แค่ยังไม่เจอคนที่เข้าใจ บางทีอีกไม่นานจะมีหัวหน้าใหม่ ไคลเอนต์ใหม่ หรือโอกาสใหม่ที่จะเห็นคุณค่าที่แท้จริง

อย่าไปโยนหินก้อนนั้นทิ้งเลยนะ อย่าหยุดพัฒนาสิ่งที่คุณเชื่อว่ามันดี แค่ปรับวิธีการนำเสนอหน่อย ใจเย็นๆ รอจังหวะที่เหมาะสม