張騫遇仙姬

ห้องใต้หลังคาเต็มไปด้วยของเก่าที่ไม่มีใครอยากเอา ทั้งที่ในนั้นมีชิ้นโบราณราคาหลักแสน บทกลอนพูดถึงจางเฉียน (張騫) นักเดินทางสมัยฮั่นที่แล่นเรือไปเจอนางฟ้าบนสายฟ้าแลบ เห็นนางกำลังถักผ้าด้วยหินเล็กๆ เขาขอหินมาเก็บเป็นของที่ระลึก พอกลับลงมายังโลกมนุษย์ ไม่มีใครรู้จักหินก้อนนี้ ไม่มีใครเชื่อว่าเป็นของศักดิ์สิทธิ์จากเวหาขันธ์ แค่มองดูก็เหมือนก้อนหินธรรมดา

เรื่องของจางเฉียนคือเรื่องของคุณเป็นต้นเปลี้ยง ตอนนี้คุณกำลังถือก้อนหินที่ดูธรรมดา แต่จริงๆ แล้วคือหินที่นางฟ้าใช้ถักผ้าเทพ มีคุณค่าแบบที่วัดด้วยเงินไม่ได้ ปัญหาคือไม่มีใครเชื่อ ไม่มีใครเห็นคุณค่า เหมือนเอาเพชรไปขายแต่คนดูแค่เห็นแก้ว ใจคุณก็รู้นะว่าตัวเองมีของดี มีความสามารถที่ไม่ใช่เรื่องธรรมดา แต่ทำไมคนรอบข้างถึงไม่เห็นล่ะ ทำไมโอกาสดีๆ ไม่เอื้อมมาหาล่ะ ไม่ใช่เรื่องที่ปวดร้าวแบบหักอก แต่เป็นความอึดอัดใจ เหมือนตะโกนใส่ฝาผนัง

บางทีคุณอาจเริ่มสงสัยตัวเองแล้วก็ได้ ว่าที่คิดไว้จริงๆ หรือเปล่า ของที่ถืออยู่มันดีจริงๆ หรือแค่เราไปใส่ความหมายเอง แต่เซียมซีใบนี้บอกชัดแล้วว่า ไม่ได้คิดผิด ไม่ได้หลงตัวเอง คุณถือก้อนหินแท้ๆ จากสวรรค์ แค่รอให้เจอคนที่มีนัยน์ตาเห็นเท่านั้นเอง

อย่าเอาหินไปขายในตลาดนัด ตอนนี้ยังไม่ใช่จังหวะ รอให้เจอคนที่รู้จักของแท้ของจริงแล้วค่อยเปิดมือให้ดู