司馬相如題橋

ฝนตกแล้วก็ต้องหยุด คนเก่งแล้วก็ต้องได้รับการยอมรับ

บทกลอนบอกว่า "十年窗下苦功成" สิบปีเรียนหนังสือใต้หน้าต่าง ความขยันขันแข็งก็สำเร็จแล้ว เรื่องของซือหม่าเซียงหู่ (司馬相如) นี่เนื่องมาก เขาเป็นนักเขียนเก่งสมัยฮั่น แต่เกิดมาในครอบครัวยากจน นั่งอ่านหนังสือจนตาแฉะ 10 กว่าปี ทำงานเป็นพนักงานราชการกิ๊บๆ เงินเดือนก็น้อยนิดเดียว แต่ในใจยังมีความฝันใหญ่โต อยากเป็นนักเขียนชื่อดังที่ได้เข้าราชสำนัก วันหนึ่งเขาไปงานเลี้ยงที่เมืองเจิ้งตู (成都) เจอหญิงสาวชื่อโจ่วเหวินจวิน (卓文君) ลูกพ่อค้ารวย แต่เป็นหม้าย เขาเล่นเครื่องดนตรีให้ฟัง แล้วก็หนีรักกันไป ตอนนั้นเขาจนจริงๆ แม้แต่ม้าก็ไม่มี เขาเลยเขียนข้อความไว้ที่สะพานว่า "他日不乘高車駟馬，不過此橋" ถ้าสักวันฉันไม่ได้นั่งรถม้าหรูหราข้ามสะพานนี้ ก็จะไม่ข้ามไปเลย

เสียงใครเนี่ย คล้ายๆ กับคุณเลยนะ ใช่ไหม? คุณก็ทำงานหนักมานาน สั่งสมความรู้ ฝึกฝนทักษะ แต่รู้สึกเหมือนยังไม่ได้รับการยอมรับที่สมควร อาจจะเป็นเรื่องการงาน ที่คิดว่าควรจะได้เลื่อนตำแหน่งแล้ว หรือเรื่องธุรกิจ ที่ทำมาหลายปีแต่ยังไม่ปัง หรือแม้แต่เรื่องความรัก ที่รู้สึกว่าให้ความจริงใจไปเยอะแล้ว แต่อีกฝ่ายก็ยังลังเลอยู่ บทกลอนบอกว่า "有志難舒願不輕" มีความมุ่งมั่นแต่ยังแสดงออกได้ยาก ความปรารถนาไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย แต่จริงๆ แล้วช่วงนี้คุณกำลังอยู่ในจุดเปลี่ยนนะ เหมือนซือหม่าเซียงหู่ตอนเขียนข้อความไว้ที่สะพาน มันไม่ใช่การโม้ เป็นการตั้งเป้าหมายที่ชัดเจน

ปีต่อมาเขาเขียนบทกวี "ฟู่" (賦) เรื่อง "หม่ายฟู่" ถึงพระเจ้าอู๋ตี้ ใครๆ ก็อ่านแล้วเกือบร้องไห้ พระองค์ทรงประทับใจมาก เชิญเขาเข้าราชสำนักทันที แล้วก็แต่งตั้งให้เป็นข้าราชการชั้นสูง ตอนกลับบ้านเกิดจริงๆ เขาขี่รถม้าคันสวยๆ ข้ามสะพานสายเดิม สมใจปิ๊งนั่นแหละ

คุณคงรู้แล้วใช่ไหมว่าเรื่องที่คุณทำอยูนี่มันไม่ใช่ของเล่น "生平心誓確鍾情" คำปฏิญาณในใจตลอดชีวิตเป็นความจริงใจที่แน่วแน่ นี่คือสิ่งที่คุณอยากทำจริงๆ ไม่ใช่แค่ชั่วคราว และจากสัญญาณที่ได้รับ โอกาสใหญ่กำลังจะมา แต่อย่าเพิ่งผ่อนแรงนะ

ขยันต่อไปอีกหน่อย แล้วเริ่มบอกคนรอบข้างให้ชัดๆ ว่าคุณต้องการอะไร ไม่ต้องเก็บใจเหมือนเด็กดีแล้ว