伍子胥出關

ใครใจดีจริงเนี่ย ไม่คิดผลตอบแทน

บทกลอนเล่าว่า "記得當年伍子胥 潛奔難渡幸逢漁" นึกถึงสมัยโบราณ อี้จื่อซวี่ (伍子胥) หนีตายจากพระราชา วิ่งไปเจอแม่น้ำอันใหญ่ข้ามไม่ได้ ใครจะคิดว่ามีชาวประมงใจดีพายเรือมารับ ไม่ถามชื่อไม่ถามนามแค่เห็นว่าคนนี้กำลังลำบาก ขึ้นเรือมาเลย! พอข้ามน้ำแล้ว อี้จื่อซวี่อยากให้ดาบมีค่าตอบแทน "欲將寶劍相持贈" แต่ชาวประมงโบกมือปฏิเสธ "大義交朋卻也辭" เขาบอกว่าช่วยคนเป็นธรรมดา ไม่ต้องให้อะไรหรอก

ไม่ใช่แค่เรื่องเล่า นี่คือความจริงของครอบครัวคุณตอนนี้ เคยสังเกตไหมว่าคนในบ้านที่ช่วยงานจริงจัง มักไม่ใช่คนที่เอาเรื่องมาต่อรองคิดค่าตอบแทน? อาจเป็นแม่ที่ลุกขึ้นทำอาหารเช้าทุกวันไม่เคยบ่น อาจเป็นน้องที่คอยดูแลปู่ย่าตายายโดยไม่คิดว่าได้อะไร หรือเป็นสามีที่เงียบๆ จ่ายค่าเทอมลูกไม่เคยเอามาคุยกัน ขณะที่คนที่คอยเอ่ยปากเรียกร้องความช่วยเหลือ กลับไม่ค่อยออกแรงเมื่อถึงเวลาจริง

ครอบครัวคุณกำลังเจอจุดที่ต้องตัดสินใจ มีคนต้องการความช่วยเหลือ บางทีเป็นพี่น้องที่มีปัญหาการเงิน บางทีเป็นลูกที่ต้องการเงินค่าเล่าเรียน หรือพ่อแม่ที่เริ่มป่วยไข้ต้องการคนดูแล ส่วนหนึ่งในใจคุณคิดว่าควรช่วย แต่อีกส่วนกลัวจะโดนเอาเปรียบ กลัวว่าเขาจะเคยชิน กลัวว่าจะไม่มีวันจบ

ใจเย็นๆ นะ เซียมซีระดับกลางจีบอกว่าการช่วยเหลือครั้งนี้จะไม่ทำให้เสียหาย แถมยังเป็นการสร้างกรรมดีให้กับบ้าน ชาวประมงสมัยนั้นช่วยอี้จื่อซวี่ไปแล้วไม่ได้คิดอะไร แต่ท้ายที่สุดอี้จื่อซวี่ก็กลายเป็นคนสำคัญ ความดีที่ไม่หวังผลกลับได้ผลกลับมาเอง

ออกมือไปเถอะ แต่ทำด้วยใจจริง อย่าไปคิดว่าเขาจะต้องรู้บุญคุณ อย่าไปเก็บบิลมาเอาเรื่องทีหลัง ช่วยเพราะเห็นว่าควรช่วย แค่นั้น