孔子在衛

ยังไม่ถึงเวลา แต่ไม่ได้แปลว่าไม่เก่ง

บทกลอนเล่าเรื่องขงจื๊อ (孔夫子) ตีฉิ่งอยู่ในชาวเว่ย มีชาวบ้านแบกฟางผ่านหน้าบ้านมา ได้ยินเสียงฉิ่งก็หยุดฟัง แล้วถอนใจยาวพูดว่า "คนตีฉิ่งนี้หัวใจเต็มไปด้วยห่วงใยชาวโลก แต่ช่างน่าเสียดาย กลัวว่าเวลาคงไม่รอแล้ว" คิดดูสิ ขงจื๊อเป็นคนฉลาดที่สุดในประวัติศาสตร์จีน แต่พอแก่แล้วยังต้องนั่งตีฉิ่งอยู่บ้าน ไม่มีใครฟังเขาสอน กษัตริย์ก็ไม่สนใจปรัชญาเขา มันเศร้าไหม? แต่จุดที่น่าจับตาคือชาวบ้านคนนั้นฟังเสียงฉิ่งปุ๊บก็รู้เลยว่าคนตีเป็นผู้ใหญ่มีคุณค่า เพราะเสียงที่ออกมานั้นลึกซึ้ง มีความหมาย ไม่ใช่เล่นเฉยๆ

ครอบครัวของคุณตอนนี้ก็เหมือนขงจื๊อในเว่ยแหละ คุณมีความคิดดีๆ อยากให้ทุกคนในบ้านเข้าใจกัน อยากแก้ปัญหาที่เห็นอยู่หน้าตา แต่รู้สึกเหมือนไม่มีใครเอาใจใส่หรือให้ความสำคัญกับสิ่งที่คุณพยายามทำ บางทีคุณอาจจะเป็นคนที่เห็นภาพใหญ่ในบ้าน รู้ว่าถ้าทำอย่างนั้นอย่างนี้แล้วจะดีขึ้น แต่พอเอาเรื่องมาปรึกษา ไม่มีใครสนใจหรือคิดว่าคุณคิดมาก กลายเป็นคุณต้องเก็บความรู้สึกไว้ในใจ เหมือนขงจื๊อที่ตีฉิ่งคนเดียว เศร้าใช่ไหม? แต่จริงๆ แล้วมีคนเข้าใจคุณนะ เหมือนชาวบ้านคนนั้นที่ฟังแล้วรู้ว่าเสียงฉิ่งไม่ธรรมดา แม้ตอนนี้จะยังไม่มีใครในบ้านเอาใจใส่กับความพยายามของคุณ แต่ไม่ได้แปลว่าพวกเขาไม่เห็นค่า

อย่าเพิ่งกดดันตัวเองจนเกินไป หาช่วงเวลาที่เงียบๆ สักนิด ไม่ต้องไปแก้ปัญหาใครตั้งสองสามอาทิต์ ให้คนในบ้านได้รู้สึกว่าขาดอะไรไป