孔子在衛

ยังไม่ถึงเวลานะ แต่ไม่ได้หมายความว่าไม่มีใครเห็นคุณ

บทกลอนเล่าเรื่องขงจื่อ (孔子) ยามที่อยู่ในเมืองเว่ย กำลังนั่งตีเครื่องกิ่งหิน เสียงใสกังวานลอยไปกับลม ใครจะรู้ว่ามีชาวบ้านแบกฟางเดินผ่าน ได้ยินแล้วถอนใจยาว พูดว่า "คนตีเครื่องดนตรีนี่มีใจอยากช่วยโลก แต่น่าเสียดายเวลาผ่านไปมากแล้ว" ขงจื่อตอนนั้นอายุหกสิบกว่า มีความรู้เต็ม แต่ไม่มีใครอยากฟังเขาสอน เขาเลยหันมานั่งเล่นดนตรี รอจังหวะที่จะได้แผ่ความรู้อีกครั้ง แต่แค่ชาวนาคนหนึ่งที่เดินผ่านมา กลับฟังออกว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

เห็นไหม บางทีคนที่เข้าใจเราจริงๆ ไม่ใช่คนที่อยู่ใกล้ทุกวัน แต่เป็นคนที่ผ่านมาแป๊บเดียวแต่จับใจความได้ คุณคงรู้สึกแบบขงจื่อเหมือนกัน รู้สึกว่าตัวเองมีอะไรดีๆ จะให้ มีความรัก มีความจริงใจเต็มหัวใจ แต่คนรอบข้างกลับมองแค่ภาพลักษณ์ มองแค่เงื่อนไข ไม่มีใครฟังเสียงจริงๆ ของคุณ ความรักที่คุณกำลังรอนั่น อาจจะไม่ได้มาจากที่ที่คุณคิด อาจจะไม่ใช่คนในแอปเดท อาจจะไม่ใช่เพื่อนของเพื่อน แต่เป็นคนที่เราบังเอิญเจอ แล้วเขาฟังเสียง "กิ่งหิน" ในใจเราออก

อย่าเพิ่งท้อ อย่าไปลดมาตรฐานตัวเองเพื่อให้คนอื่นเข้าใจง่ายขึ้น รอเถอะ รอแบบมีสาระ แบบที่ขงจื่อทำ เขายังคงตีกิ่งหิน ยังคงรักษาตัวตนของตัวเอง จนกระทั่งพบคนที่ฟังออก