孔子在衛

ยังไม่ถึงเวลา แต่ไม่ใช่ว่าไม่ได้เลย บทกลอนเล่าเรื่องขงจื๊อ (孔子) ตอนแก่แล้วยังไปเมืองเวย (衛) เอาไม้เคาะพิณหินคลายเศร้า "聖人擊磬在於衛" นักปราชญ์ใหญ่กลับต้องมานั่งเคาะหินเล่น เพราะไม่มีกษัตริย์ไหนเอาหลักการปกครองของท่านไปใช้ "誰料過門有荷簣" ใครจะรู้ว่าชาวนาแบกฟางเดินผ่านไป ได้ยินเสียงพิณหินแล้วเข้าใจใจท่านเสียงาม "嗟嘆有心挽道窮" คนแบกฟางถอนใจ รู้ว่านักปราชญ์คนนี้อยากช่วยชาติช่วยแผ่นดิน แต่โชคช่วยไม่ได้ "可憐日月今將逝" น่าเวทนาที่เวลาไม่รอใคร ผมขาวหงอกแล้วยังทำอะไรไม่สำเร็จ

ขงจื๊อเคาะพิณหินไม่ใช่เพื่อใครฟัง แต่เคาะให้ตัวเองฟัง เหมือนคนที่ร้องเพลงตอนเศร้าๆ เพื่อปลอบใจตัวเอง ท่านรู้ดีว่ายุคสมัยไม่เอื้อ แต่ยังไม่ยอมแพ้ ยังคิดว่าถ้ามีโอกาสอีกครั้งคงจะทำได้ ชาวนาที่เดินผ่านไปนั่นแหละคือคนที่เข้าใजคุณจริงๆ ไม่ต้องอธิบายยาวๆ แค่ได้ยินเสียงก็รู้แล้วว่าคุณกำลังคิดอะไรอยู่

คุณเคยรู้สึกแบบขงจื๊อไหม? มีความฝันอะไรสักอย่างที่ยังไม่สำเร็จ พอคนถามก็บอกว่า "ปล่อยไปแล้ว" แต่จริงๆ ยังคิดอยู่ใช่ไหม บางคืนนอนไม่หลับก็เพราะเรื่องนั้นแหละ เหมือนมีเสียงพิณหินในหัว เคาะๆ อยู่เรื่อยๆ อาจจะเป็นเรื่องธุรกิจที่อยากทำ อาจจะเป็นคนที่อยากคุยด้วย หรือเป็นเป้าหมายที่วางไว้แล้วยังไม่กล้าเริ่ม ตอนนี้คุณก็เหมือนขงจื๊อ มีความรู้ความสามารถแต่รู้สึกว่าโลกยังไม่พร้อมรับ หรือตัวเองยังไม่พร้อมเสนอ

แต่รู้ไหมว่าทำไมชาวนาถึงเข้าใจขงจื๊อได้? เพราะเขาเดินทางมากพอ ได้ยินเสียงคนมากพอ แยกได้ว่าเสียงไหนเป็นเสียงคนมีเรื่องในใจ คุณก็เหมือนกัน รอบๆ ตัวคุณต้องมีคนที่เข้าใจ บางทีไม่ต้องเป็นคนใหญ่คนโต อาจจะเป็นเพื่อนธรรมดาที่บอกว่า "เห้ย ลองดูสิ" เขาเห็นบางอย่างที่คุณเองไม่ได้สังเกต

อย่าเก็บเรื่องไว้ในใจคนเดียว ไปคุยกับคนที่เข้าใจคุณจริงๆ สักสองสามคน ถามตรงๆ ว่าเขาคิดยังไงกับไอเดียที่คุณยังไม่กล้าทำ