孔子在衛

ยังไม่ถึงเวลา แต่ไม่ได้หมายความว่าไม่มีวัน

บทกลอนเล่าว่า "聖人擊磬在於衛" นักปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่นั่งตีระฆังหินอยู่ในเมืองเว่ย เสียงแกว่งๆ ลอยไปในยามค่ำคืน มีชาวบ้านแบกกระบุงผ่านไป ได้ยินเสียงระฆังก็เศร้าใจ "嗟嘆有心挽道窮" เขารู้ว่าเจ้าของเสียงนี้ยังมีใจอยากช่วยโลก แต่เวลาผ่านไปแล้ว "可憐日月今將逝" น่าเสียดายที่วันเดือนกำลังจะหมดลง

คงจื่อ (孔子) สอนหนังสือมาทั้งชีวิต ตอนอายุ 55 ก็ออกเดินทางหาผู้ปกครองที่จะใช้ความรู้เขา เดิน 14 ปี จากเมืองหนึ่งไปอีกเมืองหนึ่ง มีใครฟังบ้างไม่ฟังบ้าง พอมาถึงเมืองเว่ยแล้ว เหนื่อยละ อายุก็มากแล้ว นั่งตีระฆังหินเล่นอยู่คนเดียว ชาวบ้านที่ผ่านไปฟังแล้วก็รู้ทันที ในเสียงมีความอาวรณ์ มีความไม่ยอมแพ้

เรื่องการเรียนของคุณก็เหมือนกัน ไม่ได้หมายความว่าความรู้หรือความสามารถไม่พอ แต่เป็นเรื่องของจังหวะ คุณอาจเริ่มช้ากว่าคนอื่น หรืออาจเลือกทางที่ยากกว่า ดูเพื่อนๆ ได้เกรดดีกันไปแล้ว คุณยังติดขัดอยู่กับเรื่องเดิมๆ ไม่ใช่ว่าคุณไม่พยายาม แต่เหมือนเวลามันไม่เข้าข้างคุณ สิ่งที่ยากที่สุดคือมีใจอยากทำดี แต่ผลลัพธ์ยังไม่ออกมา

อย่ารีบสรุปว่าตัวเองไม่มีทางนะ คงจื่อตอนอายุ 70 กลับไปสอนหนังสือ ศิษย์เก่าศิษย์ใหม่ก็ยังแห่กันมาเรียน สิ่งที่เขาสอนกลายเป็นรากฐานความคิดของคนจีนไปอีก 2,500 ปี ลองเปลี่ยนวิธีการเรียนดูสิ หาครูคนใหม่ หรือหาเพื่อนมาอ่านหนังสือด้วยกัน