王羲之會群賢

โชคดีแต่ต้องปล่อยวาง ยิ่งวิ่งหาจะยิ่งไกล

บทกวีเซียมซีใบนี้พาไปดูงานเลี้ยงสุดเฟี้ยวของหว่างซีจื๋อ (王羲之) เฮ้ย นี่ไม่ใช่งานเลี้ยงธรรมดานะ "蘭亭雅會眾群賢" ที่สวนหลานถิง (蘭亭) นั่น มีแต่คนเก่งมาชุมชน ทั้งกวี ทั้งนักเขียน ทั้งปราชญ์ เล่นเกมส์ดื่มที่เรียกว่า "曲水流觴" ให้ถ้วยไวน์ลอยไปตามคลื่นน้ำ ไปหยุดหน้าใครก็ต้องดื่มแล้วแต่งบทกวี บรรยากาศดีเว่อร์ "天朗氣清風惠暢" ฟ้าใสใส ลมเย็นฉ่ำ "茂林修竹樂怡然" ป่าไผ่รอบๆ โซ่เซาะ แม้แต่ดนตรียังไม่เอา "舍管絃" เพราะเสียงคนคุยกันก็ไพเราะพอแล้ว

หว่างซีจื๋อไม่ได้ส่งบัตรเชิญไปทั่วเมือง เขาแค่เปิดประตูบ้าน คนที่ควรมาก็มาเอง คนที่ไม่ควรมาก็ไม่มา อารมณ์เหมือนพรหมลิขิตเรียงใส่ให้ พอเก็บๆ กันแล้วเขาเขียน "蘭亭集序" ชิ้นเอกดับเบิลเพลตินั่นเกิดขึ้น ไม่ได้แพลนไว้ แต่เป็นผลงานที่ประวัติศาสตรจดจำ

คุณเนี่ย กำลังฟันธงหาคนรักใช่ไหม? ลองย้อนดู ช่วงที่วิ่งเวียนหาคนเดทมากๆ กลับไม่เจออะไรสักทีเลย แต่พอปล่อยตัวปล่อยใจ ไม่ไปคิดมาก คนที่ใช่กลับปรากฏตัวขึ้นมาเอง ถ้าจับเวลาได้ ส่วนใหญ่เจอกันตอนที่ไม่ได้เตรียมตัว ไม่ได้ใส่ชุดสวย ไม่ได้วางแผน อารมณ์เหมือนหว่างซีจื๋อนั่นแหละ ไม่ได้คิดว่าวันนั้นจะได้ชิ้นเอก แต่มันเกิดขึ้นเฉยๆ

เลิกไปหาความรักที่ที่คุณ "คิด" ว่าควรเจอ แล้วไปทำสิ่งที่คุณรักแทน ไปเรียนคลาสอะไรที่สนใจ ไปงานสังสรรค์ที่เพื่อนชวน ไปทำบุญที่วัดบ้างเกิด คนที่เข้ากันได้จริงๆ มักเจอกันตอนทำสิ่งเดียวกัน เหมือนคนดีๆ รวมตัวกันที่สวนหลานถิงนั่นแหละ