王羲之會群賢

เรียนเก่งแต่เรียนลำพัง มันไม่พอแล้วนะ บทกลอนว่า "蘭亭雅會眾群賢" หว่องไทซินเอาเรื่องหว่างซือจื่อ (王羲之) มาเล่าให้ฟัง ซื่อหยายคนนี้ขึ้นชื่อว่าเขียนอักษรจีนเก่ง แต่ชิ้นงานที่โด่งดังที่สุดไม่ได้เกิดจากการนั่งเขียนคนเดียวในห้อง เขาเกิดจากงานปาร์ตี้! วันที่ 3 เดือน 3 ปีนั้น ซื่อหยายจัดงานเลี้ยงที่ลานถิงเต๋อ (蘭亭) เชิญเพื่อนนักเรียนมา 41 คน เล่นเกมส์ลอยแก้วในลำธาร ใครแก้วไปหยุดหน้าใครต้องแต่งกลอน ถ้าแต่งไม่ได้ต้องดื่มเหล้าแทน อากาศใส ลมเซา ไผ่ซู่ซ่า บรรยากาศดีขนาดนี้ไอเดียเลยมาเทๆ จนซื่อหยายเขียน "ลานถิงจี้เซวี่" (蘭亭集序) ออกมาเป็นผลงานประวัติศาสตร์เลย

คุณก็เหมือนกัน กำลังเรียนหนักใช่ไหม แต่รู้สึกว่าขาดอะไรสักอย่าง อ่านหนังสือไปเรื่อยแต่มันไม่ติด ไม่มีใครคุยด้วย ไม่มีใครถามตอบ บางทีก็อึดอัด เบื่อ นั่งอ่านหนังสือในห้องแอร์คนเดียวก็ดี แต่สมองมันต้องการ "ลำธารที่มีแก้วลอยมา" บ้าง ต้องการเพื่อนที่คิดเหมือนกัน คนที่เก่งกว่าให้คำแนะนำ คนที่อ่อนกว่าให้เราสอน การเรียนที่ดีที่สุดเกิดจากการแลกเปลี่ยน ไม่ใช่การสะสม

หาพื้นที่เรียนรู้ที่มีคนอื่นด้วย ไม่ว่าจะเป็นห้องสมุด คาเฟ่ หรือกลุ่มอ่านหนังสือ เปลี่ยนบรรยากาศการเรียนใหม่ เริ่มคุยกับเพื่อนร่วมชั้นเรื่องบทเรียน