王羲之釣魚

ได้เวลาตีฝีมือแล้วจริงๆ! บทกลอนบอกว่า "月夜秋江下釣鰲" แสงจันทร์ส่องน้ำเซาะใส คืนฤดูใบไม้ร่วงนี่เหมาะเอาเบ็ดไปตกปลาน้ำลึก ได้ปลาสี่เหงือก (四腮鱸) เหมือนเทพเจ้าส่งมาให้ บ้านมีเหล้าเก่าสะสมอยู่เต็มถัง เรียกเพื่อนมาดื่มกันใหญ่ หมดหม้อหมดหลอด

วังซีจือ (王羲之) นักเขียนลายมือระดับตำนาน ไม่ใช่แค่จอมพลังปากกา แต่เป็นคนที่รู้จักดื่มด่ำกับชีวิต เขาไปตกปลาไม่ได้เพราะหิว แต่เพราะรู้ใจธรรมชาติ คืนหนึ่งจันทร์กลมเต็มดวง ลมเซาะเย็นสบาย เขาหย่อนเบ็ดลงไป ได้ปลาเหล่ากั้งกลับมา ปลาเหล่ากั้งนี่ในสมัยนั้นเป็นปลาระดับเฮียคลาส จางฮั่น (張翰) ยังลาออกจากข้าราชการแล้วเดินทางกลับบ้านเพื่อกินปลาชนิดนี้เลยนะ มันอร่อยจนถึงขนาดนั้น

ที่แจ่มกว่านั้นคือจังหวะ พอปลาดีๆ ขึ้นมา บ้านก็มีเหล้าเก่าพอดี ไม่ใช่ไปซื้อมาเมื่อไหร่ แต่เป็น "家藏舊釀" เหล้าที่แช่สะสมไว้นานแล้ว รอวันดีมาเปิดดื่ม ปลาก็มี เหล้าก็มี เพื่оนก็มา อะไรๆ ก็เข้าที่เข้าทางหมด

คุณที่มาถามเรื่องความรัก สถานการณ์นี้แปลว่าคนที่ใช่สำหรับคุณอยู่ใกล้แค่เอื้อม ไม่ใช่ใครที่ต้องไปหาจากท้องฟ้า แต่เป็นเหมือน "เหล้าเก่าในบ้าน" ที่อยู่ในวงของคุณมาสักพักแล้ว แค่ยังไม่ถึงเวลาเปิดฝาดื่ม อาจเป็นเพื่อนสนิท เพื่อนร่วมงาน หรือคนที่เจอประจำ แต่ไม่เคยคิดในแง่นั้น คำถามไม่ใช่ว่า "จะเจอคนดีเมื่อไหร่" แต่เป็น "จะสังเกตเห็นคนดีที่อยู่ใกล้เมื่อไหร่"

อย่าไปรีบร้อนจ้องหาคนใหม่ ลองมองคนเก่าด้วยสายตาใหม่ดูสิ เหมือนวังซีจือที่รู้ว่าคืนไหนเหมาะตกปลา คืนไหนควรเปิดเหล้า คุณก็รู้ใจว่าเวลาไหนควรเปิดใจให้คนที่เหมาะสม