陶淵明賞菊

ดวงดี แต่ต้องเป็นตัวของตัวเองก่อน!

บทกลอนเล่าเรื่องดนตรีสีเพียงบรรเลงเพลงใหม่ ใต้แสงจันทร์กับลมเซาๆ เสื่อหมอนก็รู้สึกเย็นสบาย เพื่อนฝูงพร้อมใจมาชมดอกเก๊กกัน บ้างก็ร้องเพลง บ้างก็เต้นรำ บ้างก็ยกแก้วดื่มด่ำ นี่คือเรื่องเล่าของเถาหยวนหมิง (陶淵明) นักกวีโบราณที่ไม่ยอมคำนับเจ้าเมืองเพื่อเงินเดือนแค่ห้าทัพพีข้าว เขาลาออกจากราชการกลับไปปลูกเก๊กในสวนหลังบ้าน ทุกปีดอกเก๊กออก นักเรียนนักแต่งก็แห่แหนมาหาเอง ไม่ใช่เขาไปตามคนอื่น แต่คนอื่นมาตามเขา เพราะเขาใช้ชีวิตแบบที่ตัวเองอยากเป็น

ความรักของคุณก็เหมือนสวนเก๊กนั่นแหละ คุณไม่ต้องไปแต่งตัวให้เข้ากับใครแต่ละคน หรือเปลี่ยนตัวเองให้ถูกใจคนที่ชอบ ดอกเก๊กมันไม่พยายามเป็นดอกกุหลาบนะ แต่มันก็มีคนมาหาด้วยกลิ่นหอมที่เป็นเอกลักษณ์ของมันเอง คุณช่วงนี้กำลังเข้าใจตรงนี้ใช่ไหม บางทีอยู่คนเดียวในช่วงบ่ายแสงนวลๆ กลับรู้สึกดีใจที่มีเวลากับตัวเอง ไม่ใช่ว่าไม่อยากมีคน แต่ไม่รู้สึกขาดอะไรแล้ว แปลกนะ ปกติคนที่หยุดไล่ตามกลับเป็นคนที่มีคนมาตามเอง

อย่าพยายามหาใครเป็นข้อแก้ตัว ใช้เวลานี้ทำสิ่งที่ชอบจริงๆ ให้มัน คนที่เข้ากับคุณจะเป็นคนที่มาร่วมชีวิตที่คุณสร้างไว้แล้ว ไม่ใช่คนที่มาเปลี่ยนชีวิตคุณใหม่หมด