秦穆公大敗

หมดเหลี่ยมเหลาแล้ว บทกลอนบอกว่า "秦師大敗在殽山" กองทัพฉินกิ๊กรุ่งแตกที่เขาเซียว นายพลทั้งสามถูกจับไปหมด แต่โชคดีที่ได้ปล่อยกลับ เรื่องนี้เล่าถึงชินมูกง (秦穆公) กษัตริย์ฉินที่ไม่ฟังคำเตือนของเจี้ยนซู (蹇叔) อาลุงแก่ที่เข้าเฝ้าห้าม "หยุดเถอะพะยะค่ะ ยกทัพไปตีเจิงมันไกล คนเค้าเตรียมตัวรอแล้ว จะไปตายฟรี" แต่กษัตริย์โว "ข้าจะฟังท่านทำไม ข้ารู้ดีกว่าท่าน!" ผลลัพธ์? ทัพฉินแตกยับ นายพลทั้งสามติดคุก ถ้าไม่มีธิดาแต่งไปเป็นพระมเหสีจิน พวกนี้กลับบ้านไม่ได้แน่ๆ ทหารที่รอดมา "丟盔棄甲" ทิ้งหมวกทิ้งเกราะหนีอย่างละอายใจ กษัตริย์เองก็ต้องหันหลังกลับไปชินแบบฉาบฉวย

เรื่องราวโบราณนี้มันโหดร้าย เพราะมันแสดงให้เห็นว่าคำเตือนดีๆ เค้าเอาจริงนะ ไม่ใช่มาขัดขวางเฉยๆ แต่พอถึงเวลาที่หายนะจริงๆ กิเลสความโง่ก็ผุดขึ้นมา "ชั้นรู้ดีกว่า!" พอจบแล้วถึงจะรู้ว่าเจี้ยนซูพูดถูกทุกคำ แต่ไรเดอร์นันเกรียนไปแล้ว

ถามความรักมาเจอลายเซนนี้... หนักๆ เลยนะเนี่ย คุณกำลังอยู่ในสถานการณ์เดียวกับชินมูกง มีคนใกล้ชิดเตือนไหม? แม่? เพื่อน? หรือแม้กระทั่งเสียงในใจตัวเอง? "เลิกกันเถอะ" "เค้าไม่จริงใจ" "อย่าไปหวังอะไร" "มันไม่มีหวัง" แต่คุณคิดว่าพวกเค้าไม่เข้าใจ คิดว่าตัวเองมองเห็นความหวังที่คนอื่นมองไม่เห็น จริงไหม? เลยทำเอาอย่างชินมูกงเลย บอกว่า "ฉันรู้ดีกว่า ฉันมั่นใจ ครั้งนี้ต่างแน่ๆ" ตอนนี้คงรู้แล้วสินะว่า ใครคือเจี้ยนซูในเรื่องราวของคุณ

เคยเจ็บขนาดนี้ไหม? เจ็บแค่โดนปฏิเสธอย่างเดียวไม่พอ ต้องเจ็บแบบรู้ว่าทุกอย่างอาจหลีกเลี่ยงได้ ถ้าฟังคำเตือนตั้งแต่แรก ตอนนี้คุณเหมือนทหารฉินที่ต้องทิ้งศักดิ์ศรีวิ่งหนีกลับ ทิ้งความภาคภูมิใจไว้ที่สนามรบ ความมั่นใจเดิมๆ ไม่มีแล้ว กลับมาก็ต้องเจอหน้าคนที่เตือนไว้แต่แรก ละอายใจมากเลยใช่ไหม?

ลองหยุดปล่อยความโง่หยิ่ง ไปขอโทษคนที่เตือนคุณ แล้วฟังเค้าจริงๆ สักที