吳季子掛劍

ช้าไปแล้ว แต่ยังไม่สาย

บทกลอนเล่าว่า "他邦遠歷佩魚腸" เอาดาบปลาช่างไปเดินทางไกล "誰料徐君意欲將" ใครจะคิดว่าท่านซวี่จิน (徐君) จะชอบดาบเล่มนี้ขนาดนั้น ระหว่างที่อู๋จี้จื่อ (吳季子) เดินทางผ่านเมืองซวี่ เขาสังเกตเห็นสายตาชื่นชมของกษัตริย์ที่มองดาบปลาช่างในมือ ใจนึกว่าพอเสร็จภารกิจแล้วจะกลับมาเอาดাบนี้มาถวาย แต่พอเสร็จธุระกลับมาใหม่ กษัตริย์ซวี่จินเสียชีวิตไปแล้ว อู๋จี้จื่อเศร้าใจมาก เอาดาบไปแขวนไว้ที่ต้นไผ่หน้าหลุมฝังศพ เพื่อรักษาสัญญาที่ให้ไว้ในใจ แม้คนรับจะไม่อยู่แล้วก็ตาม

เซียมซีใบนี้เล่าเรื่องความผิดพลาดที่เกิดขึ้นได้ง่ายที่สุดในความรัก คือการคิดว่ายังมีเวลาอีกเยอะ คุณอาจเป็นคนที่ชอบคิดมาก วางแผนให้รอบคอบ รอจังหวะที่เหมาะสม รอให้พร้อม แต่ระหว่างที่รอ คนที่เคยรอคุณอยู่อาจเบื่อหน่าย อาจเจอคนใหม่ หรืออาจเปลี่ยนใจไปแล้ว บางทีพอคุณพร้อมจะบอกรักแล้ว เขากำลังเตรียมตัวบอกลา บางทีพอคุณคิดจะขอแต่งงานแล้ว เขาเพิ่งย้ายเมือง

ที่น่าเศร้าที่สุดคือคุณรู้ว่าความรู้สึกนั้นเคยมีจริงๆ เหมือนสายตาของกษัตริย์ซวี่จินที่มองดาบอู๋จี้จื่อด้วยความชื่นชม ไม่ใช่คุณคิดเอาเอง ไม่ใช่คุณฝันไป แต่เวลาผ่านไป สถานการณ์เปลี่ยน คนเปลี่ยน ความรู้สึกก็เลือนลาง จนกลายเป็นแค่ความทรงจำที่คุณยึดติดอยู่คนเดียว เหมือนดาบที่แขวนอยู่บนต้นไผ่ ทั้งสวยงามและเศร้าเซา

แต่เรื่องราวของอู๋จี้จื่อสอนเราอีกเรื่องหนึ่ง ที่หลายคนมองข้าม คือการรักษาคำพูด แม้โลกจะเปลี่ยนไป การแขวนดาบไม่ได้ทำเพื่อคนตาย ทำเพื่อตัวเองที่จะได้นอนหลับสบาย การเลิกรากับคนที่ไม่รักคุณแล้วก็เหมือนกัน ไม่ใช่เพราะเขาสมควรได้รับ แต่เพราะคุณสมควรได้รับการปิดบทเก่าอย่างสง่างาม

เลิกแขวนความหวังไว้กับคนที่ไม่อยู่แล้ว ไม่ว่าจะไม่อยู่ในใจหรือไม่อยู่ในชีวิต ถึงเวลาปล่อยวางแล้ว