吳季子掛劍

โครตเศร้าแต่โครตสง่าด้วย เรื่องนี้เล่าให้ฟังนะ อู๋จี่จื่อ (吳季子) ขุนนางสมัยโบราณเอาดาบมีค่าไปเที่ยวต่างแดน พอไปถึงประเทศซวี่ เจอกษัตริย์ซวี่จวิน (徐君) มองดาบเขาด้วยสายตาปรารถนาจนเห็นได้ชัด อู๋จี่จื่อไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่ในใจคิดไว้เลยว่า 'รอนะ พอเสร็จธุระแล้วกลับมาใหม่ ดาบเล่มนี้จะให้เธอ' ใครจะไปคิดล่ะว่าพอกลับมา กษัตริย์ซวี่จวินตายไปแล้ว เหลือแต่หลุมฝังศพริมถนน อู๋จี่จื่อยังคิดอยู่ว่าคำในใจก็คือคำ เลยเอาดาบไปแขวนที่ต้นไม้ข้างหลุมฝังศพ ปล่อยให้ลมเป่าใส่เสียงใส เฮ้อ เศร้าจนปวดอก

บทกวีบอกว่า '既返願為相贈答' ตอนกลับมาแล้วยังอยากให้ของขวัญตอบแทน '且懸樹下表情長' เลยแขวนไว้ใต้ต้นไม้แสดงใจ นี่แหละคือความทุกข์ใจที่ลึกที่สุด ไม่ใช่ทำไม่ได้ แต่ทำได้แล้วก็ไร้ความหมาย ดาบแขวนอยู่ที่นั่นจนเป็นสนิม ไม่มีใครมาเอา เพราะคนที่ต้องการได้กลายเป็นผงธุลีไปแล้ว แต่อู๋จี่จื่อก็ยังต้องทำ เพราะนี่คือการทำคำให้กับตัวเอง ไม่ใช่กับคนอื่น

คุณกำลังติดอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ใช่ไหม สิ่งที่คุณต้องการให้ ต้องการทำ ต้องการชดเชยใครบางคน เขาอาจจะไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว หรือไม่ต้องการแล้ว หรือเปลี่ยนใจไปแล้ว แต่ในหัวคุณยังมีเสียงบอกว่า 'ต้องทำให้ได้' ไม่ว่าจะเป็นการขอโทษคนที่ไม่ยอมฟังอีกแล้ว การคืนความดีให้คนที่ลืมไปแล้ว หรือการทำตามคำพูดที่เอาไว้กับคนที่ไม่สนใจแล้ว รู้ไหม ความรู้สึกแบบนี้มันโครตบีบคอ คิดไปคิดมาก็ยังต้องทำอยู่ดี เพราะไม่ทำแล้วจะหลับไม่หลับ กินไม่ได้

ทำเถอะ แต่ทำเพื่อใจตัวเอง อย่าไปหวังว่าจะได้อะไรกลับมา เหมือนดาบที่แขวนอยู่บนต้นไม้ ลมเป่าก็มีเสียง แต่จะไม่มีใครมาเอา ทำเพราะใจตัวเองสั่งให้ทำ ไม่ใช่เพราะคาดหวังผลลัพธ์