吳季子掛劍

เก็บคำพูดไว้ในใจ แต่โอกาสผ่านไปแล้ว

บทกวีเล่าว่า "他邦遠歷佩魚腸" เอาดาบมีค่าไปเที่ยวต่างแดน "誰料徐君意欲將" ใครจะรู้ว่าท่านซวี่จวินใจอยากได้ "既返願為相贈答" กลับมาถึงแล้วก็อยากให้เป็นของขวัญ "且懸樹下表情長" เลยแขวนไว้ใต้ต้นไผ่แสดงใจจริง นี่คือเรื่องของอู่จื่จื่ (吳季子) เจ้าชายแห่งอู่ที่เอาดาบปลาแหลมไปเยือนเมืองซวี่ เห็นพระราชาซวี่มองดาบด้วยสายตาชื่นชม ใจก็คิดไว้ว่า "กลับมาใหม่เอาดาบนี้ให้ท่านเป็นของที่ระลึก" แต่พอเสร็จธุระกลับมา พระราชาซวี่สวรรคตไปแล้ว อู่จื่จื่ก็เอาดาบไปแขวนไว้บนต้นไผ่ข้างสุสานแล้วจากไป

เขาทำให้คำสัญญาที่ไม่มีใครฟัง ให้ดาบกับคนที่ไม่อยู่แล้ว คุณเคยรู้สึกแบบนี้ไหม มีอะไรที่ตั้งใจจะทำ ตั้งใจจะให้ ตั้งใจจะคุยแต่คิดว่ายังมีเวลา เรื่องงานเนี่ย บางทีคุณก็เหมือนอู่จื่จื่ มีไอเดียดีๆ อยากเสนอเจ้านาย แต่คิดว่ารอให้เพอร์เฟ็คต่อหน่อย รอให้มีข้อมูลครบหน่อย รอให้เขาเปิดใจรับฟังหน่อย แล้วพอพร้อมจะพูด เจ้านายลาออกไปแล้ว หรือมีคู่แข่งคนใหม่เข้ามาแย่งโปรเจ็กต์ไปก่อน หรือบริษัทเปลี่ยนทิศทางไปเสียแล้ว ที่เหลือก็แค่ความรู้สึกว่า "เฮ้อ ถ้าเอาไอเดียนั้นไปเสนอตั้งแต่เดือนที่แล้ว" แต่ตอนนี้มันสายไปแล้ว ที่เจ็บจริงๆ ไม่ใช่ว่าไม่ได้โปรโมท แต่เป็นการรู้ว่าตัวเองปล่อยโอกาสดีๆ หลุดมือไปด้วยความระแวง

หยุดรอแล้ว เจอใครที่สำคัญในงานวันนี้ ก็คุยให้จบเลยวันนี้ ไอเดียที่เก็งไว้สองสามเดือนแล้วแต่ยังไม่กล้าเสนอ ส่งเมลไปเลยอาทิตย์นี้ อย่าให้ตัวเองต้องมาแขวนดาบบนต้นไผ่