文姬思漢

ใจเหงาแต่ยังไม่ถึงเวลาแพ้! บทกลอนร้องว่า "薑笛頻吹韻更悲" เสียงปี่ของแขกเถื่อนเป่าคืนยาว ฟังแล้วหดหู่ใจ ยิ่งเศร้าเมื่อคิดถึงบ้านเกิด ส่วนประโยคที่บอก "南來孤雁如憐我" นกหงส์ปีกเดียวบินลำพังจากเหนือลงใต้ เหมือนสงสารเราคนเดียวดาย ชีวิตของเชย เหวินจี (蔡文姬) นักเขียนสาวแห่งราชวงศ์ฮั่นพอเหมาะเจาะกับเซียมซีใบนี้เลย เธออยู่ดีๆ ก็โดนปล้นไปอยู่กับชาวเถื่อนนานถึง 12 ปี แม้จะแต่งงานกับผู้นำเผ่าและมีลูกแล้ว แต่หัวใจยังคิดถึงบ้านเก่าตลอด กลางคืนมืดมิดเธอมักนั่งฟังเสียงปี่แล้วร้องไห้เงียบๆ จนในที่สุดต้องฝากนกหงส์นำข้อความกลับไปบอกครอบครัวว่าตัวเองยังมีชีวิตอยู่

คุณรู้สึกเหมือนเหวินจีไหม? งานที่ทำอยู่นี่ไม่ได้แย่ มีเงินเดือนประจำ เพื่อนร่วมงานก็ดี แต่หัวใจเหมือนถูกจองจำไว้ในที่ที่ไม่ใช่บ้าน ทุกเช้าตื่นมาสีหน้าเศร้าหมอง เหมือนใครบังคับให้ใส่ชุดที่ไม่ใช่ตัวเรา ความฝันเดิมๆ มันยังอยู่ครับ แต่กิ่งก้านสาขาของชีวิตพันไปพันมา ทำให้เดินหาทางออกไม่ได้ อาจเป็นเรื่องผิดพลาดที่ผูกพันในอดีต อาจเป็นหนี้สินที่ต้องรับผิดชอบ หรือความกลัวความเสี่ยงที่ยังเอาชนะไม่ได้ ตอนนี้คุณอยู่ในสถานะลิงลม กำลังดิ้นรนอยู่ที่นั่น แต่ยังไม่รู้ว่าจะหลุดออกมาเมื่อไร บางคืนก่อนนอนถึงกับนึกคิด ถ้าหากไม่มีพันธะสัญญาใดๆ เราจะออกไปทำอะไรกันนะ

แต่เฮ้ย อย่าคิดว่าตัวเองติดกับดักตลอดไปนะ เหวินจีเธอก็กลับบ้านได้ในที่สุด แม้จะต้องเสียสละหลายอย่าง แต่เธอเลือกสิ่งที่หัวใจต้องการจริงๆ คุณต้องหาทางส่งสัญญาณกลับ 'บ้าน' ของตัวเอง หมายถึงสิ่งที่ใจคุณอยากทำจริงๆ ไม่ใช่รอให้โอกาสมาเอง

ช่วงนี้ลองเจรจากับหัวหน้าดูว่าปรับงานในแผนกให้เข้ากับความถนัดได้ไหม หรือเอาเวลาว่างไปหาประสบการณ์เสริมสิ่งที่อยากทำ อย่ารีบลาออกก่อนที่จะมีแผนชัดเจน