文姬思漢

ร่างกายคุณกำลังส่งสัญญาณบอกอะไรบางอย่าง ฟังดูซิ บทกลอนในเซียมซีใบนี้เล่าว่า "เสียงขลุ่ยเป่าดังขึ้น ยิ่งเศร้าเศร้า คนต่างแดนคิดถึงบ้าน นกหงส์อันโดดเดียวเหมือนเศร้าใจเหมือนกัน จึงฝากจดหมายกลับไป" นี่คือเรื่องของไช่เหวินจี (蔡文姬) หญิงสาวผู้มีพรสวรรค์ด้านดนตรีและบทกวี ที่ถูกจับตัวไปขายให้ชนเผ่าเหนือแดนถึง 12 ปีเต็ม แม้จะได้แต่งงานกับหัวหน้าเผ่า มีลูกมีเหลน แต่หัวใจเธอไม่เคยหยุดคิดถึงแผ่นดินบ้านเกิด ทุกวันเธอเป่าขลุ่ยเศร้าๆ มองท้องฟ้าแล้วก็เฝ้ารอวันกลับบ้าน ชีวิตเธอมีแต่ความรู้สึกไม่เป็นที่ ไม่เป็นทาง เหมือนไก่ป่าที่ติดกรงทอง คุณรู้สึกแบบนั้นกับร่างกายตัวเองไหม เหมือนตัวเองไม่ได้อยู่ในร่างที่คุ้นเคย นอนไม่หลับเหมือนเดิม กินไม่อร่อยเหมือนเดิม ทำอะไรก็เหนื่อยเร็ว ไปหาหมอก็บอกไม่มีอะไรผิดปกติ แต่คุณรู้ว่าบางอย่างเปลี่ยนไป ร่างกายส่งสัญญาณบอกให้ช้าลง ให้หยุดพักแป้บ แต่คุณยังติดอยู่กับจังหวะเดิมๆ เหมือนเหวินจีที่ยังคิดถึงแผ่นดินเก่า ยังไม่ยอมรับความเปลี่ยนแปลง อย่าบังคับตัวเองกลับไปเป็นแบบเดิม ลองปรับจังหวะให้เข้ากับร่างกายใหม่ดูนะ