文姬思漢

เหมือนนกอพยพที่บินผิดฤดู คุณกำลังอยู่ที่ไม่ใช่ที่ของคุณ บทกลอนใบนี้เล่าเรื่องของไฉ่เหวินจี (蔡文姬) นักเขียนสาวที่เก่งกาจ ถนัดทั้งเขียนหนังสือ เล่นดนตรี วาดภาพ แต่ถูกพวกเซี่ยงหนู่ (匈奴) จับตัวไปอยู่ถิ่นทุรกันดารถึง 12 ปี ทุกวันเธอได้แต่ฟังเสียงปี่ขิงสะเทือนใจ เศร้าโศกคิดถึงบ้านเกิด เห็นฝูงห่านบินลงใต้ก็อยากฝากจดหมายให้ไปบอกครอบครัว เธอไม่ใช่ไม่เก่ง แต่ความเก่งของเธอไม่มีที่ใช้ในดินแดนแปลกใหม่ ต้องรอให้เจ้าโฉ่โฉ่ (曹操) มาไถ่ตัวด้วยเงินทองมากมาย จึงจะได้กลับมาใช้ความสามารถในถิ่นที่ใช่

การเรียนของคุณตอนนี้ก็เหมือนเหวินจีนั่นแหละ คุณอาจรู้สึกว่าสิ่งที่เรียนไม่ใช่สิ่งที่อยากทำจริงๆ หรือเรียนแล้วไม่รู้จะเอาไปใช้ที่ไหน เหมือนเก็บความรู้ไว้ในถิ่นทุรกันดารที่ไม่มีใครเห็นค่า บางทีคุณอาจคิดว่า "ทำไมต้องเรียนเรื่องนี้ด้วย" หรือ "เมื่อไหร่จะได้ไปเรียนในสิ่งที่ชอบจริงๆ" ความรู้สึกแปลกแยกนี้มันปกติ เพราะคุณยังไม่ได้อยู่ในสถานที่ที่เหมาะสมกับตัวเอง จิตใจยังแฮงค์อยู่กับความฝันที่แท้จริง

อย่าคิดว่าเสียเวลาเปล่านะ เหวินจีใช้เวลา 12 ปีในดินแดนแปลกถิ่น แต่พอได้กลับมา เธอก็เขียนบทกวีเรื่อง "胡笳十八拍" (หูเจี่ย 18 จังหวะ) ที่กลายเป็นผลงานชิ้นเอกที่คนจำกันมาจนถึงทุกวันนี้ ประสบการณ์ที่เจ็บปวดกลายเป็นแรงบันดาลใจสำหรับงานเขียนที่ยิ่งใหญ่ สิ่งที่คุณเรียนอยู่ตอนนี้จะไม่เสียเปล่า เมื่อไหร่ที่คุณได้ไปอยู่ในจุดที่ใช่ ความรู้ทุกอย่างจะเชื่อมต่อกันเป็นภาพใหญ่

เลิกมองหาช่องทางเปลี่ยนสายเรียนหรือโรงเรียนใหม่ในระยะนี้ ให้ความสนใจกับงานที่มีอยู่ตรงหน้าก่อน ค่อยๆ หาจุดเชื่อมโยงระหว่างสิ่งที่เรียนกับสิ่งที่อยากทำ