文姬思漢

รอการกลับมารวมตัว แต่ยังไม่ถึงเวลา บทกลอนเล่าว่า "姜笛頻吹韻更悲 異鄉作客觸歸期" ฟังเสียงขลุ่ยแสนเศร้าท่ามกลางแดนไกล ก็รู้ว่าถึงเวลากลับบ้านแล้ว แต่ยังไปไม่ได้ เรื่องนี้เล่าถึงไช่เหวินจี (蔡文姬) นางเอกโบราณที่ถูกจับตัวไปอยู่ชาติอื่น 12 ปี ทั้งๆ ที่เป็นอัจฉริยะด้านดนตรีและบทกวี แต่ก็ต้องอยู่ท่ามกลางเสียงขลุ่ยที่เศร้าเศร้า ทุกคืนฟังแล้วก็คิดถึงบ้านเก่า ที่เจ็บปวดที่สุดไม่ใช่การอยู่คนเดียว แต่คือการรู้ว่าควรจะกลับแล้ว แต่กลับไม่ได้ซักที นางเขียนเพลง "ฮู่เจีย 18 บท" บทละบทเป็นน้ำตาคิดถึงบ้านเกิด กบินใต้บินลงมาจากเหนือ เห็นแล้วก็อยากฝากจดหมายกลับไปบอกว่ายังอยู่ดีอยู่กิน

ครอบครัวของคุณตอนนี้เหมือนสถานการณ์ของนางเหวินจีเป็นๆ ไม่ใช่ห่างกันไปตลกาล แต่เป็นแบบที่รู้ว่าควรจะรวมตัวกันแล้ว แต่ยังมาไม่พร้อม อาจมีใครบางคนอยู่ต่างถิ่นเพื่อหาเลี้ยงครอบครัว หรือแม้จะอยู่บ้านเดียวกันแต่ใจห่างกันเหมือนคนละโลก เหมือนเตรียมโต๊ะข้าวเต็มโต๊ะแล้ว แต่เก้าอี้ของคนสำคัญยังว่างเปล่าอยู่ การรอคอยแบบนี้ทรมานกว่าการจากลาเสียอีกนะ เพราะคุณรู้ว่าไม่ใช่การจากจากกันตลอดกาล แค่จังหวะยังไม่มาถึงเท่านั้น บางทีลูกที่ไปเรียนต่างจังหวัดก็อยากกลับมาอยู่บ้าน แต่ยังจบไม่ได้ หรือพ่อแม่ที่ต้องไปทำงานไกลบ้าน ก็คิดถึงครอบครัวทุกวัน แต่ยังพอไม่ได้

กบินใต้ยังพอจะขนจดหมายได้ แสดงว่าการติดต่อยังไม่ขาด และทุกคนก็ยังปลอดภัยดีอยู่ แค่ความสมบูรณ์ของครอบครัวต้องรออีกหน่อย ใจเย็นๆ ไว้เถอะ ตอนนี้ให้เวลากับกระบวนการที่ยังไม่เสร็จ อย่าเร่งจนเกินไป

รักษาสายสัมพันธ์ให้แน่นแฟ้นไว้ คุยกันบ่อยๆ แม้จะไม่ได้เจอหน้า