文姬思漢

รออีกนานแหละ ส่วนใจก็ยังลอยไม่ติดดิน บทกลอนบอกว่า "姜笛頻吹韻更悲" เสียงปี่ไผ่ดังขึ้นเรื่อยๆ แต่ฟังแล้วใจเศร้าขึ้นไปอีก เหมือนเสียงเรียกให้กลับบ้าน แต่ยังไม่ถึงเวลา เรื่องเล่าเก่าแก่บอกถึงไช่เหวินจี (蔡文姬) นางฟ้าด้านวรรณคดีของราชวงศ์ฮั่น สมัยสงครามโกลาหล นางถูกชาวมองโกลจับตัวไปอยู่ป่าใหญ่เสียเป็นสิบสองปี สามีใหม่ก็มี ลูกก็มี แต่ในหัวใจนางมีแต่ความทรงจำเรื่องบ้านเก่า ทุกคืนฟังเสียงปี่ไผ่ของคนต่างแดนก็นึกถึงบ้าน อยากส่งจดหมายไปบอกว่ายังมีชีวิตอยู่ แต่จะให้ใครไปส่งล่ะ เห็นฝูงห่านบินไปทางใต้ก็อยากฝากข่าวไปด้วย

ความรักของคุณตอนนี้ก็เหมือนไช่เหวินจีอยู่ในดินแดนต่างถิ่นแหละ ไม่ใช่ว่าแย่หรืออะไรนะ แต่มันยังไม่ใช่ 'บ้าน' ที่แท้จริง รู้สึกเหมือนอยู่ชั่วคราว เหมือนแขกที่มาเยือน ไม่ใช่คนของที่นี่จริงๆ คุณอาจกำลังคิดว่าเขาใจคุณจริงไหม หรือยังคิดแต่เรื่องตัวเองอยู่ เวลาส่ง Line ไปก็เหมือนส่งข่าวให้ฝูงห่านไปบอก ไม่รู้จะไปถึงใจเขาไหม ความรู้สึกลึกๆ ก็ยังไม่กล้าบอกเต็มปากเต็มคำ เก็บไว้ในใจเฉยๆ เหมือนนางเหวินจีเก็บความคิดถึงบ้านไว้ในใจตั้งสิบสองปี

เซียมซีใบนี้เป็นระดับ 'กลางๆ' ไม่ใช่ลางร้าย แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะราบรื่นไปเลย มันต้องใช้เวลา ต้องอดทนจริงๆ เหมือนนางเหวินจีที่ได้กลับบ้านในที่สุด แต่ต้องรอถึงสิบสองปีเต็ม ความรักนี้ยังไม่ถึงจุดที่เรียกว่าฝั่งฝันนะ

ตอนนี้อย่าเพิ่งบีบบังคับให้เขาตอบคำถามใหญ่โตเรื่องอนาคต แค่ส่งข่าวคราวให้เขารู้ว่าคุณยังมีชีวิตอยู่ก็พอ เหมือนฝากข่าวให้ฝูงห่านแหละ แบบเบาเบา ไม่หนัก ไม่เร่งรีบ