文姬思漢

ใจคิดถึงบ้าน แต่กลับไม่ได้ง่ายๆ

บทกวีใบนี้เล่าเรื่องขุ่นข้นใจ 'เจียงตี้' (羌笛) เสียงปี่ของชาวเขาเป่าไปทั่วทุ่งหญ้า ฟังแล้วหดหู่อกจะพัง เพราะไม่รู้จะกลับบ้านเมื่อไหร่ เหมือนนกห่านโดดเดี่ยวที่บินฝ่ากระแสลมเซาะเซิง อยากฝากจดหมายให้มันบินไปส่งบ้าน ขอให้เขาไปบอกคนที่บ้านว่ายังไม่ตาย ยังคิดถึงอยู่

เรื่องนี้มาจากไช่เหวินจี (蔡文姬) หญิงสาวปราดเปรื่องที่เก่งทั้งดนตรีและบทกวี วันดีคืนดีกบฏมาปล้นบ้าน ลากเธอไปอยู่ที่แดนตะวันตก 12 ปีเต็มๆ แต่งงานกับหัวหน้าเผ่าชาวฮั่นหนู มีลูกมีเมีย ชีวิตก็ไม่ได้ลำบาก แต่ทุกเวลาที่ฟังเสียงปี่ในยามอ่อนไหว ใจก็บิดไปที่บ้านเก่า อยากกลับไปเจอพ่อแม่พี่น้อง อยากไปดูมุมบ้านมุมเรือนที่เธอเติบโตมา บางทีอยากกลับบ้านไม่ใช่เพราะที่นั่นดีกว่า แต่เพราะที่นั่นคือ 'ที่ของเรา'

คุณตอนนี้รู้สึกเหมือนเหวินจีไหม ติดอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่ได้แย่ขนาดนั้น แต่ก็ไม่ใช่ที่ๆ ใจต้องการจะอยู่ อาจเป็นงานที่ทำไปทำมาไม่มีไฟ หรือความสัมพันธ์ที่รู้สึกว่าไม่ตรงจุด หรือสถานที่ที่อยู่แล้วไม่ฟิต คุณมองไปรอบๆ แล้วรู้ว่าคนอื่นก็ไม่ได้เข้าใจคุณขนาดนั้น เหมือนเหวินจีที่ต้องฝากนกห่านแทนที่จะคุยตรงๆ กับคนรอบข้าง บางทีสิ่งที่คุณอยากได้ไม่ใช่เรื่องใหญ่โต แค่อยากให้คนที่สำคัญรู้ว่าคุณยังคิดถึงเขา หรือแค่อยากได้สิ่งที่คุ้นเคยกลับคืนมา

เซียมซีใบนี้บอกว่าการรอคอยจะยาวกว่าที่คิดนะ แต่ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีทางออก เหมือนเหวินจีที่สุดท้ายก็มีคนมาไถ่ตัวเธอกลับจีน แต่การรอนี่ต้องรอแบบไม่หมดไฟ ต้องหาทางส่งสัญญาณให้คนที่ต้องรู้ได้รู้ เหมือนการฝากนกห่านนั่นแหละ

อย่าเก็บคำพูดไว้ในใจมากเกินไป ลองส่งข้อความไปหาคนที่คิดถึงดูสิ แม้จะรู้ว่าอาจไม่ได้คำตอบที่อยากได้ก็ตาม