吳隱之除官歸隱

ยังไม่ถึงเวลาอ่ะ รีบไม่ได้เรื่อง บทกลอนว่า "浦號沉香遺舊恨" เล่าเรื่องอู่หยิ่นจื่อ (吳隱之) เจ้าเมืองสมัยราชวงศ์จิ้น ตอนจะกลับบ้านชาวเมืองเอาไม้หอมมาให้เป็นของฝากขอบคุณ เขารับมาเพราะคิดว่าเป็นน้ำใจจริงใจ แต่พอเรือไปถึงกลางทะเลเจอพายุใหญ่ เขาคิดว่าฟ้าไม่พอใจที่ตัวเองยอมรับของขวัญ เลยเอาไม้หอมนั่นทิ้งทะเลทั้งหมด เพราะรู้ว่าเรือต้องปลอดภัยก่อน ไม้หอมแพงแค่ไหนถ้าเรือจมก็ไร้ค่า กลิ่นหอมที่ลอยอยู่ในน้ำนั้นหาย ตามกระแสไปแล้ว

เรื่องนี้สะท้อนสถานการณ์คุณเลย กำลังติดใจอะไรสักอย่างที่รู้ในใจว่าควรจะปล่อยวาง แต่อยากให้มันอยู่ต่อไป อาจเป็นงานที่มั่นคงแต่ไม่มีความก้าวหน้า คนที่เคยรักแต่มันไม่ได้ผล หรือโอกาสที่ผ่านมาแล้วแต่ยังคิดถึง เหมือนกลิ่นไม้หอมที่ลอยอยู่ในน้ำ ยิ่งจับยิ่งหนีไป คุณอาจบอกตัวเองว่า "เดี๋ยวนะ อีกหน่อยนึง อีกนิดเดียว" แต่จริงๆ แล้วมันผ่านไปแล้วนะ

ดูเหมือนว่าคุณกำลังถือของหนักไว้บนเรือที่กำลังโซเซ ยิ่งไม่ยอมทิ้งเรือยิ่งโซเซมาก เคราะห์กรรมไม่ใช่เพราะคุณทำผิดอะไร แต่เพราะไม่ยอมปล่อยสิ่งที่ควรปล่อยไปนานแล้ว เซียมซีอู่หยิ่นจื่อสอนให้รู้ว่า บางครั้งการทิ้งคือการรักษา การปล่อยคือการรอด

เลิกคิดถึงสิ่งที่ผ่านไปแล้วเถอะ ทิ้งมันลงน้ำแบบเด็ดขาดเหมือนอู่หยิ่นจื่อ แล้วมองหาจังหวะใหม่ที่กำลังจะมา