吳隱之除官歸隱

ยังไม่ถึงเวลานะ อย่าเพิ่งหงุดหงิด\n\nบทกวีใบนี้เล่าถึงท่านอู๋อิ้นจื่อ (吳隱之) นายอำเภอสมัยจิ้นที่เก็บตัวกลับบ้าน กลอนบอกว่า ปู่เฮ่าเฉินเซียงอี่จิ่วเฮิน ท่านแกสร้างความโกรธเคือง ความผูกพันให้คนอื่นตั้งแต่สมัยโบราณ วันข้ามแม่น้ำคืนยังระลึกถึงใจคนเก่า แต่น่าเสียดายวันที่ออกจากตำแหน่งไป แม้จะมีกลิ่นหอมเหลืออยู่ก็หาไม่ได้อีกแล้ว\n\nเรื่องเล่าทำนองนี้: ท่านอู๋อิ้นจื่อเป็นข้าราชการมือสะอาดชื่อดังเมื่อ 1,600 ปีก่อน ตอนไปเป็นผู้ว่าที่กวางตุ้ง มีบ่อน้ำแห่งหนึ่งชื่อ เถ่านฉวน ตำนานเล่าว่าใครดื่มน้ำบ่อนี้จะกลายเป็นคนโลภ ท่านไม่เชื่อโบราณคติ ดื่มเข้าไปแล้วแต่งกลอนว่า คนสมัยก่อนเล่าว่าน้ำนี้ กลืนหนึ่งอึกจิตใจก็คิดเงิน ลองให้ยี่ฉีกับไบกั้นดื่มดู ก็ยังจะไม่เปลี่ยนแปลงใจ ตอนครบวาระกลับบ้าน ชาวบ้านนำไม้หอมกฤษณาที่มีค่ามาให้ ระหว่างข้ามทะเล เรือเจอพายุใหญ่ ท่านอู๋เอาไม้หอมโยนลงทะเลทิ้ง เรือก็รอดปลอดภัย คนยุคหลังข้ามแม่น้ำตรงนั้นยังคิดถึงเรื่องนี้ แม้ไม้หอมจมหายไปแล้ว แต่กลิ่นความซื่อสัตย์ยังอยู่\n\nในเรื่องความรัก คุณกำลังเหมือนท่านอู๋กำลังถือไม้หอมอยู่ อยากได้อยากมีอยากครอบครองอะไรบางอย่าง บางที อยากให้เขารักคุณเท่ากับที่คุณรักเขา หรืออยากให้ความสัมพันธ์มั่นคงแน่นอนตามที่คุณหวัง แต่รู้ไหมว่าบางครั้งการยึดแน่นเกินไป กลับทำให้สิ่งที่ดีๆ หนีหายไป\n\nคุณอาจกำลังอยู่ในช่วงที่รู้สึกไม่แน่ใจ ไม่รู้ว่าคนที่ใจลอยแอ้งจะมองคุณเป็นยังไง ไม่รู้ว่าความสัมพันธ์นี้จะพัฒนาไปทางไหน ความไม่แน่นอนนี่แหละที่ทำให้คุณกระสับกระส่าย แต่เซียมซีบอกว่า ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาที่ทุกอย่างจะชัดเจน\n\nเหมือนไม้หอมที่ท่านอู๋ทิ้งลงทะเล ตอนแรกเสียดายมาก แต่เมื่อเวลาผ่านไป กลับกลายเป็นเรื่องราวที่คนจดจำ กลิ่นหอมที่แท้จริงไม่ใช่ตัวไม้ แต่เป็นเรื่องราวที่เล่าต่อกันไป บางทีความรักที่แท้จริงก็เหมือนกัน ไม่ใช่การยึดแน่นไว้ แต่เป็นความรู้สึกดีๆ ที่ปล่อยให้ลอยอยู่ในอากาศ\n\nลองคิดดู เซียมซีเรียกใบนี้ว่า จงปิง ไม่เลวไม่ดี สมดุล หมายความว่าขณะนี้ยังไม่เป็นอันตราย แต่ก็ไม่ได้โชคใหญ่ เป็นช่วงเวลาที่ต้องใจเย็น รอจังหวะที่เหมาะสม\n\nอย่าไปกดดันใครหรือสถานการณ์ให้เร็วจนเกินไป ปล่อยให้ธรรมชาติของเขาของเธอเผยออกมาเอง คุณจะได้รู้จักคนคนนั้นอย่างแท้จริง