掘地尋金

ใจมันไม่สงบเลยแหละ! บทกลอนเล่าว่า "入山種玉嫌田狹 掘地尋金厭客多" เข้าไปปลูกหยกในภูเขาแล้วยังบ่นว่าที่ดินแคบ ขุดหาทองแล้วยังว่าคนเยอะเกินไป นี่คือใจคนที่ไม่เคยพอใจในสิ่งที่มีอยู่ มีที่ปลูกแล้วก็อยากได้ที่ใหญ่กว่า เจอทองแล้วก็กลัวคนมาแย่ง แต่จริงๆ แล้วเรื่องรวยจนมันเป็นเรื่องโชคชะตาที่กำหนดมาแล้ว ทำไมต้องไปวิ่งเหยาะแหยะจนเมื่อยล้า

เรื่องเล่าในเซียมซีนี้สอนเรื่องความไม่รู้พอ คนที่ปลูกหยกคิดว่าถ้ามีที่มากกว่านี้จะได้ผลผลิตเยอะขึ้น คนที่ขุดทองคิดว่าถ้าไล่คนอื่นไปจะได้ทองเต็มๆ ไม่ต้องแบ่งใคร แต่พอคิดแบบนี้แล้วกลับไม่ได้ทำงานจริงๆ ใช้เวลาไปกับการอยากได้มากกว่า มองหาที่ดีกว่า แทนที่จะใช้มือขุดหยกหรือขุดทองให้จริงจัง

เรื่องอาชีพของคุณตอนนี้เหมือนกับคนในนิทานพอดี มีงานอยู่แล้วแต่ยังคิดว่าควรจะมีงานที่ดีกว่านี้ มีลูกค้าแล้วแต่ยังอยากได้ตลาดที่ใหญ่กว่า มีทีมงานแล้วแต่ยังคิดว่าน่าจะไปทำคนเดียวดีกว่าจะได้ไม่ต้องแบ่งกำไร นึกถึงไหม ตอนเริ่มทำงานนี้คุณตื่นเต้นขนาดไหน แต่พอทำไปสักพักแล้วเริ่มมองไปที่อื่น เริ่มเปรียบเทียบ เริ่มคิดว่าควรจะได้มากกว่านี้

ปัญหาไม่ได้อยู่ที่งานหรือสถานการณ์นะ ปัญหาอยู่ที่ใจที่ไม่เคยพอ ยิ่งมองไปรอบๆ ยิ่งเห็นของดีๆ ที่คนอื่นมี ยิ่งรู้สึกว่าของตัวเองไม่พอ คนที่ประสบความสำเร็จจริงๆ เขาไม่ใช่คนที่มีโอกาสดีที่สุดหรือมีสภาพแวดล้อมเหมาะที่สุด เขาคือคนที่เอาสิ่งที่มีอยู่มาใช้ให้เต็มที่ที่สุด

หยุดมองซ้ายมองขวาสักเดือนสิ ทำงานที่มีอยู่ให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ แล้วคุณจะเห็นว่าที่ดินผืนนี้ที่คิดว่าแคบ จริงๆ แล้วกว้างพอให้คุณเติบโตได้อีกเยอะ