顏回守道

ความจนใจรวย คนอื่นไม่เข้าใจหรอก

บทกลอนเล่าว่า "อโลจู้ตันเผียวปูซู่โฉว" อยู่ตรอกเล็กๆ กินข้าวจากตะกร้าไผ่ ดื่มน้ำจากแกลบ ไม่มีอะไรจะเศร้าโศก คนอื่นมองแล้วเป็นห่วง แต่ไม่รู้ว่าเขาหาความสุขจากปรัชญา ลืมความจนไปได้ จนเป็น "อาเซิง" รองจากท่านเซียนเท่านั้น ชื่อเสียงอยู่คู่โลกนิรันดร์

เรื่องนี้เล่าถึงเหยียนฮุ่ย (顏回) ลูกศิษย์คนโปรดของขงจื๊อ เขาจนจนจริง อยู่ตรอกแคบๆ กินข้าวจากตะกร้าไผ่เก่าๆ ดื่มน้ำจากแกลบแตก เพื่อนร่วมรุ่นเก่งๆ ไปเป็นเจ้าเมืองกันหมดแล้ว แต่เหยียนฮุ่ยไม่สน เขาใช้เวลาทั้งหมดกับการเรียนรู้ปรัชญา ศึกษาธรรมชาติของจิตใจมนุษย์ ขงจื๊อถึงกับชื่นชมว่า "เสียนไจฮุ่ยเยี่ย!" คนดีจริงๆ นะเหยียนฮุ่ย! เขาไม่ได้ทำไม่เป็น แต่เลือกไม่ทำ เลือกใช้ชีวิตแบบที่ตัวเองเชื่อ

ที่น่าซึ้งใจก็คือ พอขงจื๊อเสียชีวิต ศิษย์คนอื่นไว้ทุกข์สามปี แต่เหยียนฮุ่ยไว้ทุกข์หกปี เพราะเขารู้ว่าอาจารย์ให้อะไรกับเขาบ้าง ไม่ใช่แค่ความรู้ แต่เป็นวิถีชีวิตเลย สุดท้ายเขาได้ฐานะ "อาเซิง" รองจากเซนต์เท่านั้น

คุณน่ะกำลังอยู่ในช่วงเหยียนฮุ่ยพอดี มีคนมาบอกว่า "ทำงานนี้ไม่ได้เงินหรอก" "เรียนอะไรแพงๆ ทำไม" "ช่วงนี้เศรษฐกิจไม่ดีน่ะ เอาที่แน่นอนดีกว่า" พวกนี้มองไม่เห็นภาพใหญ่ที่คุณเห็นอ่ะ คุณรู้ว่าสิ่งที่ทำอยู่นี้มีค่ากว่าเงินในกระเป๋า แต่บางวันก็สงสัยตัวเองเหมือนกัน โดยเฉพาะตอนจ่ายบิลแล้วเหลือในบัญชีน้อยลง

แต่เซียมซีใบนี้บอกว่า คุณเดินทางถูกทางแล้ว ความยากลำบากตอนนี้เป็นของแถม เหมือนค่าเทอมของมหาวิทยาลัยชีวิต คุณกำลังสะสมอะไรที่มีค่ากว่าเงิน คือประสบการณ์ ความรู้ ความเข้าใจในสิ่งที่ทำ และที่สำคัญที่สุดคือความเฉียบคมทางความคิดที่ไม่ใครแทนได้

กับดักของเซียมซีใบนี้คือ อย่าไปคิดว่าต้องจนตลกไป หรือว่าความสำเร็จต้องมาทีหลังเสมอ บางครั้งโอกาสจะเข้ามาแบบไม่ทันตั้งตัว เอาใจช่วยแบบเหยียนฮุ่ยได้ แต่เก็บตัวรอโอกาสที่เหมาะสมด้วย

ลองเริ่มจากหาคนที่เข้าใจสายงานคุณมาคุยดู หาคอมมูนิตี้ที่ไฟแนนซ์ไม่ใช่เรื่องใหญ่ที่สุด แล้วค่อยๆ เก็บผลงานใส่พอร์ตสักชิ้น