顏回守道

ของในบ้านไม่มีมาก แต่ใจเป็นสุข

บทกลอนเล่าเรื่องเยี่ยนหุ่ย (顏回) ลูกศิษย์โปรดของขงจื่อ อยู่ในซอยเล็กๆ กินแต่ข้าวในตะกร้าไผ่ใบเดียว ดื่งน้ำจากน้ำเต้าแค่ลูกเดียว คนข้างๆ มองเห็นแล้วใจหายใจคว่ำ คิดว่าชีวิตแบบนี้คงทุกข์ใหญ่ แต่เยี่ยนหุ่ยไม่รู้สึกอะไรเลย เขามีความสุขกับการเรียนรู้ ไม่เคยร้องไห้เพราะจน สุดท้ายกลายเป็นอาเซียง ชื่อเสียงดังไปตลอดกาล

เรื่องราวนี้สอนเราว่า ความสุขในบ้านไม่ได้มาจากสิ่งของหรูหรา ดูแต่ด้านนอกอย่างเดียวจะไม่เข้าใจจริงๆ คนอื่นมองเห็นแค่ความยากจน แต่คนในบ้านอาจกำลังอยู่ดีกินดี กับสิ่งที่มีค่าที่ไม่ใช่เงิน

ครอบครัวคุณตอนนี้อาจดูธรรมดาๆ ในสายตาคนอื่น บางคนอาจสงสารว่าทำไมไม่ปรับปรุงบ้าน ทำไมไม่ซื้อของดีๆ ใช้ บางทีญาติๆ ก็แซวบ้าง เพื่อนบ้านก็ถามบ้าง ว่าเมื่อไหร่จะย้ายบ้านใหญ่ เมื่อไหร่จะซื้อรถคันใหม่ แต่คุณกับคนในบ้านรู้ดีว่า พวกนี้ไม่ใช่สิ่งที่สำคัญที่สุด

ที่สำคัญจริงๆ คือคุณมีความสุขกับสิ่งที่มีอยู่ครอบครัวอบอุ่น มีเวลาให้กัน ไม่ต้องไปกู้หนี้เพื่อโชว์หน้า ไม่ต้องเครียดเรื่องค่าใช้จ่ายที่พุ่งเกินตัว นี่แหละคือ "ความสุขแบบเยี่ยนหุ่ย" ที่คนอื่นไม่เข้าใจ

เลิกไปสนใจความเห็นของคนข้างๆ เถอะ ใช้เวลากับคนในบ้านมากกว่าไปอธิบายคนนอกบ้าน