顏回守道

อย่าดูถูกตัวเอง ที่คนอื่นเห็นว่าแย่ไม่ได้แปลว่ามันแย่จริงๆ

บทกวีวาดภาพให้เห็นชายหนุ่มยากจนที่อาศัยอยู่ในซอกซอยเล็กๆ กินข้าวในตะกร้าไผ่ใบเดียว ดื่มน้ำแค่ที่ตักได้จากน้ำเต้า คนข้างบ้านมองเห็นแล้วเศร้าใจแทน แต่ไม่มีใครรู้ว่าเขามีความสุขแค่ไหนกับการศึกษาหาความรู้ จนกลายเป็นนักปราชญ์ที่โลกจำชื่อนิรันดร์ นี่คือเรื่องของเอียนหุย (顏回) นักเรียนคนโปรดของขงจื๊อ ชายผู้ที่ได้รับยกย่องว่าเป็น 'อาเซียง' คนสำคัญรองจากอาจารย์ใหญ่เพียงคนเดียว เขาอยู่ในตรอกซอกแคบๆ ใช้ชีวิตสมถะมาก กินแค่ข้าวกับผักในตะกร้าไผ่ ดื่มน้ำจากขันน้ำเต้าแห้ง ไม่มีเสื้อผ้าดีๆ ใส่ ไม่มีข้าวของราคาแพง แต่เขาไม่เคยบ่น ไม่เคยเศร้า เพราะใจเขาเต็มไปด้วยปัญญาและความรู้ที่ได้เรียนรู้ทุกวัน ขงจื๊อเองยังต้องยกย่องว่า 'เก่งจริงๆ นะ หุย!' เพราะคนอื่นอยู่แบบนี้คงเศร้าตายไปแล้ว แต่เอียนหุยกลับมีความสุขจริงๆ

คุณรู้สึกคุ้นเคยไหมกับสถานการณ์แบบนี้? ตอนนี้คุณอาจกำลังเดินทางบนเส้นทางที่ดูไม่ค่อยจะโออ่าเท่าไหร่ เพื่อนๆ มองแล้วอาจคิดว่าทำไมคุณถึงเลือกทนกับสิ่งที่ดูลำบาก ไม่ว่าจะเป็นงานที่เงินเดือนไม่สูงแต่ได้เรียนรู้เยอะ ความรักกับคนที่ครอบครัวไม่ค่อยชอบ หรือการลงทุนเวลากับงานอดิเรกที่ยังไม่เห็นผลประโยชน์ชัดเจน คนรอบข้างเห็นแล้วห่วงใย คิดว่าคุณกำลังเสียเวลาไปเปล่าๆ แต่จริงๆ แล้วคุณรู้ดีว่าคุณกำลังสะสมอะไรอยู่ มันอาจไม่ใช่เงินหรือชื่อเสียงในตอนนี้ แต่เป็นทักษะ เป็นประสบการณ์ เป็นความเข้าใจในตัวเองที่ลึกซึ้งขึ้น เหมือนเอียนหุยที่เลือกใช้เวลาอ่านหนังสือมากกว่าหาเงิน เพราะเขารู้ว่าสิ่งที่เขากำลังเก็บสะสมนั้นมีค่ามากกว่าทองคำ

อย่าปล่อยให้คำพูดของคนอื่นมาทำลายความมั่นใจในทางเลือกของคุณ แค่เขียนลงกระดาษสิ 3 เหตุผลว่าทำไมคุณถึงเลือกทางนี้ อ่านทุกวันเมื่อไหร่ที่เริ่มสงสัยตัวเอง