掘地尋金

ยังไม่ใช่เวลา หยุดขุดเถอะ

บทกลอนว่า "入山種玉嫌田狹 掘地尋金厭客多" เห็นภาพไหม คนไปปลูกหยกบนภูเขาแล้วบ่นว่าที่ดินแคบ คนขุดหาทองใต้ดินแล้วรำคาญว่าคนมาแย่งกันเยอะ สุดท้าย "富貴貧窮天注定" ร่ำรวยหรือยากจนฟ้าลิขิตไว้แล้ว "世人何苦力奔波" แล้วคนเราจะไปวุ่นวายเหนื่อยยากทำไม

เรื่องเล่าใบนี้พูดถึงชาวเหมืองโบราณ เอาแต่ขุดหาทองคำทั้งวันทั้งคืน มือเป็นตุ่ม เอวงอไม่ได้ แต่ทองคำเงาแรก ยังไม่เห็นเลย แล้วก็มีคนอื่นมาขุดที่เดียวกัน กระจุกกันขุด ถ้ามีทองจริงก็ต้องแบ่งกันอีก สุดท้ายทุกคนมือเปล่า เหลือแต่ความเหนื่อยล้า

เรื่องสุขภาพคุณตอนนี้เหมือนเรื่องคนขุดทองนั่นแหละ คุณกำลังบีบตัวเองหนักเกินไป คิดว่าอีกหน่อยจะดีขึ้น อดทนไปอีกสักพัก ร่างกายจะฟื้น แต่จริงๆ แล้วคุณกำลังขุดหาสิ่งที่อาจไม่มีอยู่ในจังหวะนี้ เหมือนคนขุดทองที่ไม่ยอมหยุดพัก แม้เอวจะงอไม่ได้แล้ว

ร่างกายมีจังหวะของมันเอง ไม่ใช่เครื่องจักรที่เปิด-ปิดตามใจ คุณอาจกำลังสังเกตอาการแล้วคิดว่า "ทนได้ๆ" หรือ "พรุ่งนี้คงดีขึ้น" แต่บางทีการบังคับตัวเองกลับทำให้ช้าหายกว่าเดิม

หยุดขุดสักพัก ไม่ใช่ยอมแพ้ แต่เป็นการรอจังหวะที่เหมาะสม เหมือนชาวไร่รู้ว่าเมื่อไหร่ควรหยุดพัก เมื่อไหร่ควรปลูก