吳王寵西施

อย่าเลียนแบบแล้วนะ ทำตัวเป็นเขาไม่ได้หรอก!

บทกลอนวาดภาพว่า "澣溪紗女美無雙" หญิงสาวซักผ้าที่ลำธารสวยสง่าเหนือใครในโลก นั่นคือ ซี่สี่ (西施) สาวน้อยขายผ้าธรรมดาที่กลายเป็นตำนานเรื่องความงาม กษัตริย์อู๋ซั่วนั้นดูแล้วหลงใหล ลืมบ้านลืมเมือง จนในที่สุดประเทศแตก หัวใจของเรื่องอยู่ท้ายบทกลอน "最惱東施效顰笑 山雞豈可勝鸞凰" ตงสี่ (東施) เห็นซี่สี่ขมวดคิ้วแล้วหน้าตาน่ารักใสซื่อ เลยเอามาเลียนแบบ แต่เพราะพื้นเพไม่เหมือน ยิ่งทำยิ่งน่าเกลียด เหมือนนกไก่ป่าพยายามแข่งกับนกนางพญาโนรี

คุณกำลังทำแบบตกสี่อยู่ใช่ไหมล่ะ? เห็นใครทำอะไรสำเร็จแล้วก็อยากเอามาลองทำตาม เห็นเพื่อนใช้วิธีไหนขายของดีก็ไปเลียน เห็นเจ้านายใช้ท่าไหนเจรจาเก่งก็ไปลอก แต่พอทำแล้วทำไมมันไม่เข้าเหมือนตอนที่คนอื่นทำ? ลูกค้าไม่ซื้อ คู่เจรจาไม่เชื่อ คนรอบข้างรู้สึกว่าคุณแปลกๆ เพราะคุณกำลังใส่หน้ากากคนอื่นอยู่ ลูกเต็นท์ทุกอย่าง คนดูก็รู้ว่าปลอม คุณเองก็เหนื่อย

ปัญหาของการเลียนแบบคือลืมไปว่าเหตุผลที่คนอื่นสำเร็จ ไม่ได้อยู่แค่ที่วิธีการ แต่อยู่ที่พื้นฐานของเขา บุคลิก ประสบการณ์ จังหวะเวลา รวมถึงที่ต้องจับตาคือ ผู้คนรอบตัวก็เชื่อในตัวเขาอยู่แล้ว แต่คุณเพิ่งมาใหม่ เอาแค่เปลือกนอกมาใส่ แล้วคาดหวังว่าจะได้ผลเหมือนกัน

หยุดเล่นบทคนอื่นได้แล้วล่ะ กลับมาใช้จุดแข็งของตัวเอง หาวิธีที่เข้ากับสไตล์คุณ แทนที่จะเลียนแบบเป๊ะ ลองดูแก่นแท้ของวิธีนั้นแล้วปรับเปลี่ยนให้เป็นของคุณเอง