吳王寵西施

คุณกำลังแสดงเป็นคนอื่น แล้วเหนื่อยใจ

บทกลอนพูดถึงเสี่ยวซี (西施) สาวงามที่ซักผ้าริมลำธาร ความงามไร้เทียมทานแบบนี้กษัตริย์อู๋ยังต้องหลงใหล จนสุดท้ายประเทศล่มสลาย แต่ที่น่าสมเพชกว่าคือต้งซี (東施) เห็นเสี่ยวซีขมวดคิ้วแล้วสวย เลยลองเอาแบบ ผลออกมาโซ่ย อีกาแม้จะยัดเยียดตัวเอง ก็ไม่มีทางเป็นนกฟีนิกซ์ได้หรок

เรื่องนี้มีแง่คิดลึกกว่าเรื่องนางงามทำลายประเทศ จริงๆ แล้วบทเรียนอยู่ที่ตัวต้งซี เธอไม่รู้จักตัวเอง ชอบเอาอย่างคนอื่น เสี่ยวซีขมวดคิ้วเพราะปวดใจจริงๆ ความเศร้าโศกนั่นแหละที่ทำให้เธอดูมีเสน่ห์ แต่ต้งซีไม่ได้ปวดใจอะไรมาแต่งทำขมวดคิ้วตาม คนเห็นแล้วรู้เลยว่าทำเป็น

ตอนนี้คุณคงรู้สึกเหมือนยืนอยู่ในตำแหน่งที่ไม่ใช่ตัวเอง แสดงเป็นคนที่ไม่ใช่ พูดจาแบบที่ไม่เคย ทำอะไรก็อึดอัดหมด ตื่นขึ้นมาทุกวันต้องบอกตัวเองก่อนว่า "วันนี้ต้องแสดงต่อ" พอกลับบ้านถึงจะได้ถอดหน้ากากออก หายใจเฮือกใหญ่

คุณอาจกำลังเลียนแบบใครบางคนที่ดูประสบความสำเร็จ หรือทำตามสิ่งที่สังคมบอกว่า "ควรจะเป็นแบบนี้" แต่ยิ่งพยายามมาก ยิ่งรู้สึกเหมือนของปลอม เหมือนสวมหน้ากากที่ไม่เข้ากับใบหน้าตัวเอง แล้วทุกคนก็รู้ดีว่าคุณกำลังทำเป็น

เวลาเราทำเป็นคนอื่น เราแค่เสียพลังงานฟรีๆ ไม่มีใครจะรักเราได้ถ้าเราไม่ใช่ตัวเอง อย่าไปเป็นต้งซีเลยนะ อีกาใส่ขนนกยูงเท่าไหร่ก็ไม่ได้กลายเป็นนกยูงหรอก

หยุดเอาแบบ กลับมาหาตัวจริงของคุณ ถอดหน้ากากออกเสียที แล้วเริ่มใหม่ด้วยความเป็นตัวเอง