吳王寵西施

ล้อเลียนคนอื่นจะได้แต่ความผิดหวัง บทกวีเล่าว่า "澣溪紗女美無雙" ผู้หญิงซักผ้าริมลำธารสวยจนหาใครเทียบไม่ได้ นี่คือซีซื่อ (西施) ที่กลายเป็นตำนานแห่งความงาม แต่มันกลับทำลายราชอาณาจักรอู๋ (吳) ให้ล่มสลาย ที่เศร้าใจที่สุดคือตงซื่อ (東施) เห็นซีซื่อขมวดคิ้วน่ารัก เลยลองทำตาม แต่กลับน่าเกลียดจนคนหนีหายหน้า มันเหมือนแก้วเจ้าเอาตัวไปเทียบกับนกฟีนิกซ์ ไม่รู้จักผิดชั่วดี

เรื่องราวนี้เกิดขึ้นเมื่อกว่า 2,500 ปีก่อน ซีซื่อเป็นแค่สาวชาวบ้านซักผ้าริมลำธาร แต่ความงามของเธอมีพลังจนนางสามารถพลิกโฉมหน้าประวัติศาสตร์ได้ กษัตริย์ฝูไช่ (夫差) แห่งอู๋หลงใหลนางจนลืมปกครองประเทศ นั่นแหละที่เขาแพ้สงครามและเสียชีวิต แต่ตัวละครหลักของเซียมซีใบนี้ไม่ใช่ซีซื่อนะ คือตงซื่อต่างหาก เธอเป็นผู้หญิงหน้าตาธรรมดาที่อิจฉาความสวยของซีซื่อ เธอเห็นซีซื่อใส่มือประคองอก ขมวดคิ้วเวลาปวดท้อง (เพราะเป็นโรคหัวใจ) กลับดูน่ารักน่าเอ็นดู ตงซื่อเลยลองทำตาม ผลปรากฏว่าคนเห็นแล้วหนีกันหมด

เอาล่ะ คุณกำลังเป็นตงซื่อหรือเปล่า ในเรื่องการเรียน ดูเพื่อนที่เก่งทำโน้ตแบบไหน ใช้ตำราเล่มไหน เรียนเสริมที่ไหน แล้วก็คัดลอกตามทุกอย่าง แต่ทำไมผลที่ออกมากลับไม่เหมือนกันล่ะ บางทีเธออาจเป็นคนที่จำจากการฟัง แต่ไปใช้วิธีจดโน้ตแบบมีสีสันหลายสีแบบเพื่อน บางทีเธออาจเข้าใจง่ายจากแผนภาพ แต่ไปนั่งท่องแต่ตัวหนังสือแบบคนอื่น หรือบางทีสมองเธอทำงานช้าแต่มั่นคง ไปเร่งรีบทำข้อสอบให้เสร็จไวแบบเพื่อนที่คิดเร็ว

ที่น่าเศร้าคือเธอจะใช้เวลาและแรงกายแรงใจไปกับการล้อเลียน จนลืมค้นหาจุดแข็งที่แท้จริงของตัวเอง การเรียนมันไม่มีสูตรสำเร็จแบบ copy-paste นะ วิธีที่ใช้ได้กับคนหนึ่ง อาจใช้ไม่ได้กับอีกคน ทุกคนมีจังหวะการเรียนรู้ไม่เหมือนกัน มีความถนัดต่างกัน มีพื้นฐานต่างกัน

หยุดมองหาตัวอย่างแล้วลองดูตัวเองบ้างสิ ที่ผ่านมาเธอทำอะไรแล้วได้ผลดี จำได้ง่ายที่สุดเมื่อไหร่ เวลาไหนสมองใสที่สุด ชอบอ่านแบบไหน แล้วค่อยปรับวิธีเรียนให้เหมาะกับตัว ไม่ใช่ไปเป็นเงาตัวซ้ำของคนอื่น