韓文公遇雪

ติดแบบนี้แหละคือความทุกข์ระดับกลาง หนีไม่ได้ แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นจบชีวิต

บทกลอนนี้เล่าเรื่องฮั่นอี้ว์ (韓愈) นักปราชญ์ยุคถังที่เล่ห์เลียนจักรพรรดิเรื่องบูชาพระธาตุ แล้วโดนเนรเทศไปจังหวัดชาววัง พอเดินทางไปถึงด่านหลานกวน ฝนหิมะตกหนัก ม้าไม่ยอมเดิน ชาวเรือปฏิเสธพาข้ามฟาก เพราะลมแรงเกินไป เขาติดอยู่กลางหิมะเป็นวันๆ ไม่มีทางไป ไม่มีทางกลับ แค่นั่งดูหิมะปลิว ดูลมหอบ คิดในใจว่า "ทำไมวันนี้ต้องมาเจอแบบนี้" แต่สุดท้ายฮั่นอี้ว์ก็ไปถึงจุดหมายได้ ที่ชาววังเขากลายเป็นข้าราชการดีเด่นที่คนจำได้จนทุกวันนี้

คุณรู้สึกเหมือนฮั่นอี้ว์มั้ย ติดอยู่กลางทางแบบนี้? ถนนหน้าปิดด้วยหิมะหนา แต่ถนนหลังก็ไม่มีแล้ว งานที่คิดว่าจะไปได้ดีๆ ตอนนี้ไปไหนไม่ได้เลย เหมือนม้าที่ไม่ยอมเดิน ไม่ใช่เพราะมันแข็งขืน แต่เพราะมันรู้ว่าถ้าเดินไปตอนนี้จะไถลล้ม เพื่อนฝูงบางคนอาจจะใจร้อน บอกให้ลองทำอะไรดูบ้าง "ไปกันเถอะ อย่าได้นั่งรอ" แต่คุณรู้ลึกๆ ว่าการบังคับตอนนี้จะได้ผลตรงข้าม บทกลอนบอกว่า "หิมะกองบนสะพาน ม้าไม่ยอมข้าม ลมโหมกระหน่ำ ชาวเรือไม่เปิดใบ" นี่ไม่ใช่เรื่องขี้ขลาด นี่คือเรื่องของจังหวะที่ไม่เอื้ออำนวย

ที่ลำบากใจจริงๆ คือคนรอบข้างไม่เข้าใจว่าทำไมคุณถึงไม่ขยับ พวกเขาไม่เห็นหิมะที่คุณเห็น ไม่รู้สึกลมหนาวที่คุณรู้สึก อาจมีคนซุบซิบว่า "มีปัญหาอะไรหรือเปล่า" "คนอื่นก็ทำได้" นี่แหละที่บทกลอนเตือนเรื่องลมปากคนที่จะมาทำให้ใจเสียได้ง่ายๆ แต่อย่าไปใส่ใจเลย คนที่พูดไม่ใช่คนที่ต้องเดินทางไปทางนั้น

ตอนนี้ทำแค่สองอย่าง หนึ่ง จับตาดูสัญญาณว่าเมื่อไหร่สถานการณ์จะดีขึ้น ไม่ใช่รออย่างตายตัว แต่รอแบบตื่นตัว สอง อย่าเปลี่ยนแปลงอะไรใหญ่ๆ ในช่วงนี้ เดินหน้าเหมือนเดิม รักษาเส้นทางเดิม พอหิมะละลาย คุณจะไปได้ไวกว่าคนที่เปลี่ยนทิศทางไปเรื่อย