孟之反奔

ความถ่อมตัวก็เป็นยุทธศาสตร์นะ! บทกลอนเล่าเรื่องเม็งจื่อฟั่น (孟之反) นายทหารใหญ่ของลู่กั๋วในสมัยโบราณ ตอนที่กองทัพแพ้ซ่าต้องถอยตัว เขาเป็นคนสุดท้ายที่กลับถึงประตูเมือง เพราะต้องทำหน้าที่กั้นหลัง—ตำแหน่งที่อันตรายที่สุด ต้องสู้กับข้าศึกให้เพื่อนทหารหนีไปให้ได้ก่อน แต่พอเข้าเมืองมาปลอดภัยแล้วมีคนจะชมเขาว่ากล้าหาญ เขากลับดันตีม้าตัวเองพร้อมพูดว่า "ไม่ได้กล้าหาญอะไรหรอก แค่ม้าตัวนี้มันขี้เกียจเท่านั้น วิ่งไม่เร็ว เลยถึงได้กลับมาทีหลัง" อะไรจะถ่อมตัวขนาดนี้! กงจื๊อฟังแล้วยังชื่นชมเขียนบันทึกไว้เลย เพราะรู้ว่าเม็งจื่อฟั่นมันฉลาดแค่ไหน กองทัพพึ่งแพ้มาใหม่ๆ ทุกคนกำลังเสียใจอยู่ ถ้าเขาไปโอ้อวดว่าตัวเองเก่งกาจสู้กับศัตรูคนเดียว คนอื่นคงอับอายกันใหญ่ แต่พอเขาบอกว่าเป็นเพราะม้าเท่านั้น ทุกคนก็โล่งอกเพราะไม่มีใครอิจฉาม้าที่วิ่งไม่เร็วหรอก

เซียมซีใบนี้มาถึงมือคุณพอดีจังหวะ คุณกำลังอยู่ในช่วงที่ทำอะไรสำเร็จหรือใกล้จะได้ผลงานที่ดีใช่ไหม? หรือพึ่งจะมีคนมาชมเชยในสิ่งที่คุณทำ? หว่องไทซินอยากให้คุณเรียนรู้จากเม็งจื่อฟั่น บางครั้งการไม่ยอมรับคำชมเชยอาจจะดีกว่าการอวดให้คนอื่นฟัง โดยเฉพาะเวลาที่รอบตัวคุณยังมีคนที่กำลงเจออุปสรรคหรือยังไม่ประสบความสำเร็จเหมือนคุณ เข้าใจมั้ย? ถ้าคุณไปโอ้อวดความสำเร็จตอนนี้ อาจจะทำให้คนรอบข้างรู้สึกแปลกใจหรือเจ็บใจก็ได้

ในโลกทำงานก็เช่นกัน ถ้าคุณเพิ่งได้โปรโมชั่นหรือทำงานสำเร็จโครงการใหญ่ลองอย่าไปประกาศกร่องทั่วออฟฟิศ บอกไปง่ายๆ ว่า "โชคดี" หรือ "ได้ความช่วยเหลือจากทีม" คนอื่นจะรู้สึกสบายใจมากกว่า และที่สำคัญคุณจะไม่เป็นเป้าของความอิจฉาด้วย นี่ไม่ใช่การถ่อมตัวแบบหลอกตัวเองนะ แต่เป็นปัญญาสังคมแบบเม็งจื่อฟั่น

ปล่อยให้ผลงานพูดแทนคุณ แล้วความเก่งจริงๆ จะค่อยๆ เผยออกมาเอง