孟之反奔

เลี่ยงเบาๆ ดีกว่าชนแรง บทกลอนว่า "奔殿須知上古人" การถอยกรูต้องเรียนรู้ความฉลาดคนโบราณ "入門策馬不誇能" พอเข้าประตูเมืองขี่ม้าไม่อวดความเก่ง หัวใจของใบนี้อยู่ตรงนี้แหละ รู้จักเบรคตัวเอง

มีเจ้าหนูคนหนึ่งชื่อเมิ่งจื่อฟัน (孟之反) เป็นทหารลู่ (魯) สมัยนั้นไปทำสงครามกับฉี (齊) แล้วแพ้ยับ กองทัพต้องหนีอลหม่าน ใครๆ ก็แหลกกันไปคนละทิศละทาง แต่เจ้าหนูคนนี้กลับอยู่ท้ายสุด ขณะที่คนอื่นวิ่งกระเจิง เขากลับยังคอยคุ้มกันให้เพื่อนหนีไปก่อน ตำแหน่งท้ายทัพนี่อันตรายที่สุดนะ ศัตรูไล่มาถึงจะตายก่อนใคร พอกองทัพหนีเข้าเมืองได้ปลอดภัย คนในเมืองก็แห่กันไปชื่นชมว่าเขาใจกล้าแค่ไหน แต่รู้ไหมเขาตอบอะไร? "ไม่ใช่ข้าใจกล้า แต่ม้าของข้ามันวิ่งช้าต่างหาก" หลบเบาๆ ไม่รับเครดิต ทั้งที่ทำได้ดีจริงๆ

คุณเก่งเรื่องเรียน ใช่ไหม? รู้สึกได้จากดวงว่าไม่ได้โง่เขลา อาจจะอยู่ในกลุ่มที่เรียนดีหรือเก่งกว่าเพื่อนๆ ในบางวิชา แต่บางทีคุณอาจจะชอบให้คนอื่นรู้ว่าคุณเก่งมากเกินไป ชอบแสดงออกตอนได้คะแนนสูง ชอบเถียงอาจารย์ตอนรู้ว่าคำตอบถูก หรือตอบคำถามก่อนใครในห้องเรียน เหมือนกับการวิ่งไปข้างหน้าสุดเพื่อให้คนเห็นว่าเราวิ่งเร็ว

แต่คนเรียนเก่งที่อยู่ได้นาน มักเป็นคนที่ไม่เร่งโชว์ตัวเอง ให้เพื่อนถามได้ แต่ไม่ต้องทำเป็นครู สอบได้ดีก็บอกว่าโชคดี ไม่ต้องบอกว่าอ่านหนังสือกี่ชั่วโมง เก่งก็เก่งเงียบๆ เหมือนเมิ่งจื่อฟันที่บอกว่าม้าวิ่งช้า ทั้งที่จริงๆ เขาเป็นคนเก่งกาจ

ลองหยุดแสดงความเก่งสักเดือน เวลาได้คะแนนดีก็แค่ยิ้ม ไม่ต้องเล่าให้ใครฟัง เวลาเพื่อนถามอะไรก็ช่วยตอบ แต่อย่าทำท่าเป็นครู