เซียมซีหว่องไทซินใบที่ 64孟之反奔เหมิงจื่อฟ่านหนีรบ

ความถ่อมตัวก็เป็นยุทธศาสตร์นะ! บทกลอนเล่าเรื่องเม็งจื่อฟั่น (孟之反) นายทหารใหญ่ของลู่กั๋วในสมัยโบราณ ตอนที่กองทัพแพ้ซ่าต้องถอยตัว เขาเป็นคนสุดท้ายที่กลับถึงประตูเมือง เพราะต้องทำหน้าที่กั้นหลัง—ตำแหน่งที่อันตรายที่สุด ต้องสู้กับข้าศึกให้เพื่อนทหารหนีไปให้ได้ก่อน แต่พอเข้าเมืองมาปลอดภัยแล้วมีคนจะชมเขาว่ากล้าหาญ เขากลับดันตีม้าตัวเองพร้อมพูดว่า "ไม่ได้กล้าหาญอะไรหรอก แค่ม้าตัวนี้มันขี้เกียจเท่านั้น วิ่งไม่เร็ว เลยถึงได้กลับมาทีหลัง" อะไรจะถ่อมตัวขนาดนี้! กงจื๊อฟังแล้วยังชื่นชมเขียนบันทึกไว้เลย เพราะรู้ว่าเม็งจื่อฟั่นมันฉลาดแค่ไหน กองทัพพึ่งแพ้มาใหม่ๆ ทุกคนกำลังเสียใจอยู่ ถ้าเขาไปโอ้อวดว่าตัวเองเก่งกาจสู้กับศัตรูคนเดียว คนอื่นคงอับอายกันใหญ่ แต่พอเขาบอกว่าเป็นเพราะม้าเท่านั้น ทุกคนก็โล่งอกเพราะไม่มีใครอิจฉาม้าที่วิ่งไม่เร็วหรอก