韓文公遇雪

ร่างกายส่งสัญญาณมาแล้ว — หยุดก่อน! บทกลอนเล่าว่า "雪擁橋頭馬不前" หิมะกั่นทางม้าไม่ยอมเดิน ลมโหมแรงชาวประมงไม่ออกเรือ น้ำไหลไปไม่กลับ ดอกไม้ร่วงก็ไม่มีใครเสียใจ เรื่องราวของฮั่นวั่นกง (韓文公) หรือฮั่นยวี่ (韓愈) นักปราชญ์ราชวงศ์ถัง ที่ถูกเนรเทศไปเป็นเจ้าเมืองที่ฉาวโจว เพราะท้าทายจักรพรรดิเรื่องพระพุทธสาริกธาตุ ระหว่างทางไปรับตำแหน่งใหม่ เขาเจอพายุหิมะใหญ่ที่สะพานหลานกวน (藍關) ม้าที่ขี่มาตั้งแต่เช้าไม่ยอมเดินอีกก้าวเดียว ไม่ใช่เพราะขี้เกียจ แต่มันรู้ว่าบีบเข้าไปในพายุหิมะขนาดนี้มันอาจจะตาย ฮั่นยวี่ก็ไม่ได้ฟาดม้า เขานั่งคิดถึงชีวิตที่จะต้องไปอยู่ที่เมืองห่างไกล อายุห้าสิบกว่าแล้ว ก็ไม่รู้ว่าจะได้กลับมาเห็นเมืองหลวงอีกไหม แต่เขาก็ไม่รีบ รอหิมะละลาย รอลมสงบ

ร่างกายคุณก็เหมือนม้าตัวนั้นแหละ มันกำลังบอกว่า "พอแล้ว ไปต่อไม่ไหวแล้ว" คุณรู้สึกเหนื่อยแบบที่นอนหลับตื่นมาแล้วยังเหนื่อย ไหล่ตึง คอแข็ง หัวใจเต้นผิดปกติบางครั้ง หรืออาจจะมีอาการเล็กๆ น้อยๆ ที่ไปหาหมอแล้วเขาบอกว่าไม่มีอะไร แต่คุณก็ยังรู้สึกไม่สบายใจ ชีวิตรีบรีบเร่งมานาน ทั้งงาน ทั้งครอบครัว ทั้งเรื่องนั่นเรื่องนี่ คิดว่าสุขภาพยังแข็งแรง พอๆ กับตอนสาวๆ หนุ่มๆ แต่จริงๆ แล้วมันสะสมมาจนถึงจุดที่ต้องหยุดแล้ว

เจ็บป่วยไม่ได้เกิดขึ้นในข้ามคืน มันเหมือนหิมะที่ค่อยๆ สะสมบนสะพาน จนในที่สุดแม้แต่ม้าที่แข็งแรงก็เดินต่อไปไม่ไหว อย่าไปฝืนร่างกายเหมือนที่พายุยังโหมอยู่แต่อยากจะออกเรือ ผลลัพธ์คือจมน้ำ หยุดแปปหนึ่งไม่ใช่ความอ่อนแอ มันคือความฉลาด รู้จักเลือกเวลาที่เหมาะสม

ลองฟังร่างกายบ้างเถอะ ถ้าเหนื่อยก็นอน ถ้าหิวก็กิน ถ้าเครียดก็พักผ่อน ไม่ต้องรอให้ป่วยจริงๆ ถึงจะยอมหยุด