韓文公遇雪

ยังไม่ถึงเวลา หยุดเดินก่อน

บทกลอนวาดภาพว่า "หิมะสูงกองอยู่หัวสะพาน ม้าไม่ยอมก้าวไปข้างหน้า ลมใหญ่คลื่นแรง ชาวประมงไม่เปิดเรือ" นี่คือภาพของการรอ การไม่ฝืน เพราะธรรมชาติบอกว่า "ยังไม่ใช่เวลา"

เรื่องราวเล่าถึงฮั่นเหวินกง (韓文公) นักปราชญ์ยุคราชวงศ์ถัง ที่โดนเนรเทศไปอำเภอเจ้าโจวเพราะกล้าต่อต้านจักรพรรดิที่หลงใหลพระพุทธศาสนาจนเกินพอดี ระหว่างทางไปรับตำแหน่งใหม่ เขาเจอพายุหิมะใหญ่ที่ขุนเขาหลานกวน ม้าหยุดไม่ยอมเดินต่อ เขาเลยแต่งบทกลอนโด่งดังว่า "เมฆปิดขุนเขา บ้านอยู่ไหน หิมะกองสะพาน ม้าไม่เดิน" แต่เขาไม่ได้นั่งโวยวายหรือฝืนให้ม้าเดินในหิมะ เขารอ รอจนหิมะละลาย รอจนทางโล่ง

ในเรื่องความรักนะ ตอนนี้คุณกำลังอยู่ในช่วงที่เหมือนฮั่นเหวินกงเจอหิมะพอดี ไม่ใช่ว่าปลายทางไม่มี แต่ตอนนี้ทางมันยังไม่โล่ง อาจเป็นเพราะคนที่คุณชอบยังไม่พร้อม หรือมีสถานการณ์อื่นมาแทรกขวาง หรือแม้กระทั่งคุณเองก็ยังไม่แน่ใจว่าควรไปต่อหรือเปล่า การฝืนในจังหวะนี้เหมือนบังคับม้าให้เดินในหิมะ อันตรายทั้งคนทั้งม้า

คำที่ว่า "น้ำไหลดอกร่วง ใครจะเสียดาย" ฟังดูเศร้านะ แต่มันไม่ได้หมายความว่าทุกอย่างจบแล้ว มันหมายถึงบางอย่างที่ผ่านไปแล้วก็ปล่อยวาง อย่าไปยึดติดกับอดีตหรือสิ่งที่เปลี่ยนไปแล้ว แล้วข้อสำคัญอยู่ข้างหลัง "ตั้งใจให้มั่น อย่าให้เอียงเอน" หมายถึงให้คุณกำหนดจุดยืนของตัวเองให้ชัด อย่าไปโอนเอนไปมา

เซียมซีใบนี้เตือนเรื่องคนนินทาด้วยนะ เรื่องใจอย่าให้คนอื่นมาเสียบแทรก วันนี้เขาบอกแบบนี้ พรุ่งนี้เขาไปบอกแบบนั้น ถ้าเอาใจใส่กับเสียงรบกวนเหล่านี้ ความรักที่ดีๆ ก็จะเสียหายเปล่าๆ

งั้นให้รอไปจนเมื่อไหร่? รอจนกว่าสถานการณ์จะค่อยๆ เปลี่ยน อย่างที่หิมะมันค่อยๆ ละลาย ไม่ต้องทำอะไรมาก แค่เก็บจุดยืนไว้ให้มั่น