韓文公遇雪

ถึงเวลาต้องหยุดแล้ว ไม่ใช่เพราะคุณแพ้หรือท้อ แต่เพราะไม่ใช่จังหวะ

บทกลอนวาดภาพให้เห็นชัดเลย "雪擁橋頭馬不前" หิมะกองสูงถึงหัวสะพาน ม้าไม่ยอมเดินไปข้างหน้า "風狂漁父莫開船" ลมแรงจนชาวประมงไม่กล้าออกเรือ ธรรมชาติบังคับให้ทุกคนต้องหยุด รอจังหวะที่เหมาะสม

นี่คือเรื่องของฮานวินกง (韓文公) หรือฮานอี้ (韓愈) นักปราชญ์ราชวงศ์ถัง ที่กล้าตักเตือนจักรพรรดิเรื่องศาสนาพุทธ เขาพูดตรงไปตรงมาว่า "พระพุทธเจ้าเป็นคนต่างชาติ ใช้ภาษาต่างชาติ ไม่เข้าใจขนบจารีตจีน" ผลที่ตามมาคือถูกเนรเทศไปจังหวัดไกลๆ พอเดินทางไปถึงสะพานหลานกวน (藍關) หิมะตกหนักจนไม่อาจไปต่อได้ ม้าหยุดนิ่ง ไม่ยอมเดินอีกก้าว เขาก็นั่งรออย่างใจเย็น จนกว่าหิมะจะละลายเอง

เรื่องครอบครัวของคุณตอนนี้เหมือนฮานวินกงที่ติดบนสะพาน มีคนพูดนินทาลือซาเรื่องคุณอยู่ใช่ไหม? บางทีเป็นญาติที่ชอบจับผิด บางทีเป็นเพื่อนบ้านที่เข้าใจผิด หรือแม้แต่คนในครอบครัวเองที่หาความผิดให้ คุณอยากแก้ตัว อยากอธิบาย แต่ยิ่งพูดดูเหมือนยิ่งเป็นคนผิด ทุกอย่างที่คุณพูดถูกบิดเบือนจนหมดรูป

"น้ำไหลไผ่โรย ใครจะเศร้าโศก" บทกลอนเตือนแล้วว่าของที่หายไป เวลาที่ผ่านไป ไม่มีใครจะเสียใจให้หรอก คนจะจำได้แค่สิ่งที่เขาอยากจำ การทะเลาะวิวาท ความเข้าใจผิด สักวันก็ถูกลืมเอง แต่ถ้าคุณยิ่งพยายามแก้ตัวมากไป กลับจะทำให้คนจำได้นานขึ้น

อย่าไปต่อสู้กับลมหิมะเลย รอให้พายุผ่านไปเอง อีกไม่กี่เดือนคนที่นินทาคุณก็จะหันไปสนใจคนอื่น คนที่เข้าใจผิดก็จะเห็นความจริงด้วยตัวเอง หยุดอธิบาย หยุดแก้ตัว ใช้เวลานี้ดูแลตัวเองแทน เหมือนฮานวินกงที่ใช้เวลารอเขียนบทกวี จนสักวันหิมะก็ละลายเอง เขาก็เดินต่อได้อย่างมั่นใจ