倫文叙分妻

ใจสั่นหน่อยนะ ดวงตกลึกจนถึงก้นบ่อแล้ว

บทกวีเล่าว่า "婚姻豈可厭家貧" ความรักจะเอาความจนมาเป็นข้ออ้างได้ไงกัน แต่หลุนเหวิ่นเซิ่ว (倫文叙) กับภรรยาก็แยกทางกันจริงๆ เพราะจนเหลือแต่หนี้ แล้วพอเขาสอบได้นักเรียนทุนหลวงเป็นอันดับหนึ่งของชาติ "一旦首登龍虎榜" ดังไปทั้งแผ่นดิน ภรรยาเก่ามาเห็นแล้วเสียใจจนลิงโลดขึ้นไปบนหอคอย "戲妻樓墜自亡身" กระโดดลงมาตายซะงั้น

หลุนเหวิ่นเซิ่วเป็นนักเรียนสมัยราชวงศ์หมิงที่อ่านหนังสือจนตาแทบบอด บ้านยากจนขัดสน วันๆ กิน แต่ข้าวต้มใส่เกลือ แต่เขาก็นั่งท่องจำตำราจีนเก่าทุกเล่ม ภรรยาอดทนไม่ไหวแล้วก็เลิกกัน แต่งงานใหม่กับผู้ชายที่มีเงินใช้ แล้วเขาล่ะ? นั่งอ่านหนังสือต่อแบบไม่มีอะไรเกิดขึ้น จนวันหนึ่งสอบติดเป็นอันดับหนึ่งของจักรวรรดิ กลับบ้านมาพร้อมเสื้อผ้าราคาแพง ม้าเทพ คนมารอต้อนรับเป็นขบวน ภรรยาเก่าเห็นแล้วเสียใจจนตายเป็นที่เรียบร้อย

เรื่องราวนี้โหดร้ายที่สุดตรงไหนรู้ไหม? ไม่ใช่ตอนที่ภรรยาทิ้งเขา แต่ตอนที่เธอเสียใจ เพราะเสียใจแปลว่าเธอรู้แล้วว่าเธอทิ้งความเป็นจริงไป การเรียนของคุณตอนนี้ก็เหมือนกับหลุนเหวิ่นเซิ่วในช่วงที่ภรรยายังไม่ทิ้ง อยู่จุดที่หนักที่สุด เหนื่อยที่สุด แต่ยังไม่ถึงจุดที่จะเห็นผล

คุณกำลังคิดจะเลิกเรียนใช่ไหม? หรือเปลี่ยนสาขา เปลี่ยนเป้าหมาย คิดว่าที่เรียนอยู่นี่ไม่ใช่ของตัว? ปัญหาคือเวลาที่คิดแบบนี้มันมักจะเป็นเวลาที่เหลือแค่ก้าวเดียวเท่านั้น แต่เราไม่รู้ เหมือนภรรยาของหลุนเหวิ่นเซิ่วที่ทิ้งไปตอนที่แสงสว่างเริ่มส่องแล้ว แต่ยังส่องไม่เห็น

เซียมซีใบนี้ไม่ได้มาบอกให้คุณอดทน แต่มาเตือนให้คุณระวังเรื่องความเสียใจในอนาคต ถ้าคุณเลิกตอนนี้ แล้วในอนาคตเพื่อนคนอื่นที่อยู่รุ่นเดียวกันประสบความสำเร็จ คุณจะรู้สึกยังไงกับตัวเอง? คุณจะบอกตัวเองว่า "โอเค ไม่เป็นไร" ได้จริงเหรอ?

สิ่งที่ทำได้ตอนนี้คือให้ตัวเองเส้นตายชัดๆ ไม่ใช่ "สู้ต่อไปเรื่อยๆ" แต่ "ให้ตัวเองอีก 6 เดือน ถ้าไม่เห็นผลอะไรเลยถึงจะคิดเรื่องเปลี่ยนทาง" หรือ "สอบให้ได้อีก 2 ครั้ง ถึงจะปล่อยมือ" มีกรอบเวลาชัดๆ จะทำให้คุณไม่เสียใจทีหลัง