倫文叙分妻

เสียดายแล้วสายไป ลุนเหวินซู่ (倫文敘) นักเรียนยากจนในสมัยราชวงศ์หมิง ฉลาดมีเท่านั้น แต่เงินไม่มี เมียเขาทนความยากจนไม่ได้ วิ่งไปแต่งงานกับเศรษฐีคนอื่น หลังจากนั้นลุนเหวินซู่สอบติดเป็นนักเรียนทุนหลวงเบอร์หนึ่ง ยอดนักเรียนของประเทศเลย พอเมียเก่าได้ข่าว เสียใจมากจนกระโดดตึกตายซะงั้น บทกวีบอกว่า "แต่งงานแล้วทำไมจะไปรังเกียจความยากจน สามีภรรยาแยกทางกันเพราะเรื่องเงิน พอขึ้นไปได้ที่หนึ่งแล้ว เมียเก่าก็ตกตึกตายเอง" เรื่องนี้เจ็บตรงที่ว่า ตอนตัดสินใจดูสมเหตุสมผลนะ ใครจะอยากอดทนกับหนุ่มยากจน แต่ชีวิตมันชอบล้อเล่น ทำให้เราได้รู้ทีหลังว่าสิ่งที่เราทิ้งไป กลับเป็นสิ่งล้ำค่าที่สุด

เรื่องสุขภาพของคุณเนี่ย มันคล้ายกับเมียลุนเหวินซู่ตรงไหนรู้ไหม ตอนที่ปล่อยปละละเลยสุขภาพ คิดว่าตัวเองทนได้ มีเวลาเยอะ หาเงินก่อน ทำงานก่อน สนุกก่อน แล้วค่อยมาดูแลตัวเองทีหลัง ตอนนั้นเหมือนสมเหตุสมผลดีนะ หาเงินมาก็ไปหาหมอดีๆ ได้ ตอนหนุ่มๆ ทนได้หน่อยๆ แต่พอร่างกายเริ่มต่อว่า พอเริ่มมีอาการผิดปกติ ถึงจะรู้ว่า ช่วงที่เราไม่ใส่ใจนั้น ร่างกายมันไม่ได้หยุดแก่ รอเรานะ คุณมี "เสียดายแล้ว" อะไรไหม เสียดายที่ไม่ได้นอนหลับพอ เสียดายที่กินแต่ของไม่มีประโยชน์ เสียดายที่ไม่ออกกำลังกาย เสียดายที่เครียดมากเกินไป

ต่างจากเมียลุนเหวินซู่ตรงที่ คุณยังมีโอกาสแก้ไข เธอเสียดายจนต้องกระโดดตึง แต่คุณยังแก้ได้ ยังซ่อมได้ แค่ต้องยอมรับความจริงว่า ร่างกายที่เสียหายไปแล้ว มันไม่ได้กลับมาดีเดี๋ยวเดียว เหมือนความสัมพันธ์ที่แตกแล้ว ต้องใช้เวลาสร้างใหม่ แต่ถ้าคุณเริ่มจริงจัง เหมือนลุนเหวินซู่ที่อ่านหนังสือจริงจังจนได้เบอร์หนึ่ง ร่างกายก็จะตอบสนองเหมือนกัน

เริ่มจากหยุดทำในสิ่งที่รู้ว่าทำร้ายตัวเองก่อน ไม่ต้องเปลี่ยนทุกอย่างพร้อมกัน แค่หยุดอย่างที่แย่ที่สุดก่อนอย่างเดียว