子路射雌

บางทีการรู้จักลมก็สำคัญกว่าการรู้จักบิน

เซียมซีใบนี้เล่าเรื่องของไผ่ป่าตัวเมียบนสันเขา บทกลอนว่า "山梁雌雉得其時" นกป่าตัวนี้เจอจังหวะดีพอดี บินเต้นร่ายตามอัธยาศัย ร้องเพลงเสียงใสปลิวไปกับลม แต่ระหว่างที่เล่นอยู่นั้น เธอก็ไม่ลืมระแวง เพราะรู้ว่าเจลู่ (子路) นักเรียนของขงจื๊อ (孔子) กำลังเล็งธนูอยู่ พอรู้สึกได้ว่าบรรยากาศไม่ค่อยดี เธอก็ผลุบบินหนีทันที บินเป็นวงกว้างส่องดูสถานการณ์ก่อน แล้วจึงร้องสามที เหมือนบอกว่า "เฮ้ย ไปแล้วนะ" ก่อนจะบินข้ามไปอีกฟากหนึ่ง

นกป่าตัวนี้ฉลาดตรงที่รู้จักอ่านสถานการณ์ครอบครัว เธอไม่ได้หวาดระแวงจนบินหนีตลอดเวลา แต่ก็ไม่ได้ชะล่าใจจนนิ่งเฉย เวลาที่บรรยากาศดีเธอก็เล่นให้เต็มที่ แต่พอมีลางไม่ดีเธอก็รีบถอยห่าง รอดูก่อนว่าจะเกิดอะไรขึ้น

ครอบครัวคุณตอนนี้ก็เหมือนสันเขาใบนี้แหละ ภายนอกดูเหมือนสงบเยือกเย็น ทุกคนยังคุยกันปกติ ยังมาหาเจอกันเหมือนเดิม แต่คุณอาจจะรู้สึกได้ไหมว่ามีอะไรแปลกๆ อาจจะเป็นเรื่องเงินทอง มรดก หรือการดูแลพ่อแม่ที่ทำให้บางคนเริ่มแคะแคะ บางทีมันอาจจะเป็นแค่เรื่องเล็กๆ เช่นใครไปบอกอะไรใครมาบ้าง หรือมีคนภายนอกมาแซวความสัมพันธ์ในบ้าน

คุณอาจจะเป็นคนตรงไปตรงมา ชอบพูดตามใจคิด คิดว่าในครอบครัวไม่ต้องอ้อมค้อม แต่ช่วงนี้อาจจะต้องระมัดระวังหน่อยนะ ไม่ใช่ว่าให้ไปหวาดระแวงทุกคน แต่ถ้าเห็นว่าเอ่ยถึงหัวข้อไหนแล้วบรรยากาศเปลี่ยนไป ให้เปลี่ยนเรื่องไปก่อน อย่าฝืนคุย

เหมือนนกป่าที่รู้ว่าเมื่อไหร่ควรบิน เมื่อไหร่ควรหยุด คุณก็ต้องอ่านอากาศในบ้านให้เป็น บางครั้งการไม่พูดอะไรกลับทำให้สถานการณ์คลี่คลายเองได้ดีกว่า