牧童歸家

เหนื่อยแล้วใช่ไหม กับการพยายามทำให้ครอบครัวดีขึ้น บทกลอนเล่าถึงเด็กเลี้ยงวัวที่กำลังขับน้องวัวกลับบ้านยามอาทิตย์อีแรง ขี่หลังวัวไปเรื่อยๆ เป่าขลุ่ยไผ่เสียงเพราะๆ อย่างสบายใจ กาดำยังรู้ว่าเมื่อไหร่ต้องบินกลับรัง มันไม่รีบร้อน ไม่ฝืนธรรมชาติ แค่รู้ว่าเวลาไหนควรอยู่ที่ไหน

เรื่องเล่าของเด็กคนนี้สะท้อนบรรยากาศที่บ้านคุณพอดี ไม่ต้องมีอะไรยิ่งใหญ่ ไม่ต้องรวยอลังการ แต่มีความอุ่นใจแบบที่ขาดไม่ได้ เด็กไม่ได้เดินเท้ากลับบ้าน เขาขี่หลังวัว นั่นคือเขามีสิ่งที่พิงพาได้ มีที่ยืน เขาเป่าขลุ่ยระหว่างทาง แปลว่าจิตใจเบิกบาน ไม่เครียดกับความรับผิดชอบ

ครอบครัวคุณตอนนี้ก็เหมือนกันนะ อาจจะไม่ได้เจริญรุ่งเรืองแบบที่ฝันไว้ แต่มีความมั่นคงในแบบของตัวเอง คนที่ออกไปทำงาน ไปเรียน ไปติดธุระข้างนอกทั้งวัน สุดท้ายก็จะกลับมาหากัน เหมือนเด็กเลี้ยงวัวที่รู้ว่าเมื่อไหร่ต้องหาทางกลับบ้าน ไม่ต้องเรียก ไม่ต้องบังคับ

เคยสังเกตไหมว่าบางครั้งเวลาเราไม่ไปเร่งเร้าหรือบีบบังคับให้คนในบ้านต้องเป็นแบบนั้นแบบนี้ พวกเขากลับทำตัวเป็นธรรมชาติมากกว่า เหมือนการปล่อยให้เด็กเลี้ยงวัวเดินทางกลับบ้านด้วยจังหวะของเขาเอง

ให้เวลาธรรมชาติของครอบครัวเดินหน้าไปเรื่อยๆ เถอะ ไม่ต้องเร่งให้ใครเปลี่ยนแปลงอะไรในตอนนี้