牧童歸家

ความรักแท้ไม่ต้องไล่ แค่รู้จักกลับบ้าน

บทกวีวาดภาพยามพระอาทิตย์ตกดิน ฝูงกาบินกลับรัง เด็กเลี้ยงควายขี่ควายกลับบ้าน เป่าปี่ไผ่เสียงใสใส บางที เสียงยาว บางทีเสียงสั้น สะเทือนไปทั่วทุ่ง มีแต่ความสุขในท่วงทำนองง่ายๆ นี่คือเรื่องของเด็กเลี้ยงควายที่รู้จัก 'กลับบ้าน' ตามธรรมชาติ ไม่มีใครบอก ไม่มีใครเร่ง แต่ใจรู้ว่าเวลามาถึงแล้ว เหมือนนกที่รู้ทิศทางบ้าน เหมือนควายที่รู้ทางคอก สิ่งที่เป็นของเราจริงๆ จะกลับมาหาเองในเวลาที่เหมาะสม

คุณเป็นคนแบบเด็กเลี้ยงควายใช่ไหม ในเรื่องความรักไม่ค่อยจะเร่งรีบ ไม่ชอบไล่กวด ให้พื้นที่ ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติ แต่บางครั้งก็สงสัยนะ ว่าตัวเองเฉื่อยเกินไปหรือเปล่า โดยเฉพาะเมื่อเห็นคนอื่นชิงดวลกันเรื่องความรัก คุณจะรู้สึกว่าความเป็นคนช้าๆ แบบนี้มันถูกต้องไหม จริงๆ แล้วคุณไม่ได้ผิด เพียงแต่คุณเข้าใจจังหวะของความรัก เหมือนเด็กเลี้ยงควายที่รู้ว่าเมื่อไหร่ควรกลับบ้าน ไม่ต้องใครมาบอก

หยุดสงสัยตัวเองเถอะ ทำใจช้าๆ เหมือนเดิม เป่าปี่ของตัวเองให้มีความสุข ใครจะมาก็มา ใครจะไปก็ไป คนที่ใช่จะรู้เสียงปี่ของคุณ